
ای بابا باز حواسم نیست.
دوباره بی هوا رفته است.
می دانم کجا باید به سراغش بروم.
حواسم در گذشته های دور ،در روزهای بودنت پرسه می زند،از پشت پنجره حسرتها خاطراتمان
را نظاره می کند وآنها را بارها و بارها دوره می کند،از روز آمدنت تا رفتنت،وجورچین بهم ریخته زندگی بعد از تو را این بار با خیال بودنت می چیند.
ویاد تو در اعماق وجودم می گذارد،جای که دست
کسی به آن نمی رسد.
دستش را می گیرم و از لا به لای خروارها دلتنگی واز زیر خرابه های کاخ آرزوهایم بیرون می کشم.
اما بی فایده است دوباره باید همین اطراف به دنبالش بیایم،گاهی او را با خود می برم،گاهی او مرا.واین بار کیست که ما را از زیر کوه غم های که روی سرمان خراب شده رها کند.
اندوهی که گلو را می فشارد اما زندگی را تنگ می کند.
میدانی؟! زندگی بی او زندگی نیست،تنها گذر عمر باخاطرات اوست.