دلم میخواهد از بیعرضه بودنم بنویسم، و دلم میخواهد از آذربایجان بنویسم و دلم میخواهد بدانید که هیچ چیز نمیدانم، کم نه ها، مطلقا چیزی نمیدانم، مدتهاست که چیزی نمیدانم که اولین و آخرین مواجههی ممکنِ من کلاسِ چند از چندمین سال مدرسه بوده باشد شاید از اتفاقهایی که ترکزبانها با آن مواجه شدهاند. من فقط مختصری تاریخِ مدرسه خواندهام که منتشر از کتابسازی جمهوری اخیرمان بوده و نه بیشتر. و منِ این لحظه، چیزی از چرخهی به دنیا آمدن، قد کشیدن و مردنِ ترکزبانها ندانستهام هیچوقت، نخواستهام که بدانم و این سالهایِ اخیر هم فقط انگشتم روی بلاک توییتر بوده هر وقت کسی از جدا شدن یک تکه از این کشور نوشته و رگِ نداشتهی وطنپرستیام باد کرده و فکر نکردهام کشور برایِ من چه معنایی میتواند داشته باشد وقتی سالهای اخیرم در فکرِ ویزایِ فلانآبادِ جهان گذشته است. شما را نمیدانم ولی من از این چیزی که اسماش وطن است چیز زیادی هم ندیدهام و اگر این لحظه فکرتان رفت سمت خاورمیانه و امنیت و مکافات فکری به حالِ فهمتان کنید که این کشوری که اسماش وصل شده به ملیتِ مان را فهم نمیکنم. من اصلا ملت را فهم نمیکنم و مرا میبخشید ولی من لُر را نمیفهمم، کُرد را نمیفهمم، ترک را نمیفهمم و بابت این نفهمیدن، بابتِ این ندانستن شرمندهام. من تا کمی قبل از نوشتن این جملهها فقط شرمندهی آنهایی بودم که صورت به صورت میشناختمشان، که عهد شکستنام چیزی را در آنها از اعتبار انداخته، اما این لحظه شرمندهام که این همه چیزی به نام وطنپرستی در خودم راست کردهام و با غضب پیشِ خودم از هر جدایی طلب و مکافات رنجیدهام ولی این یکی دو روز فکرم بیش از این که به آذربایجان رفته باشد رفته است مسکو و کنسرتی که بهمنماه میتوانم بروم تا آقای هانسزیمر بیاید برایم موسیقی متنِ اینسپشن را بنوازد و من قند توی دلم آب شود و من از این که فکرم فقط با محوریتِ خودم میچرخد شرمندهام. از این که نمیدانم ترک زاده شدن یعنی چه شرمندهام، از این که آدمها آنجا سرما امانشان را میبرد و من در کاپشنِ گرمام قدم میزنم شرمندهام.