انقدر درگیر مشکلات هستم که حتی یادم میره یه زمان کوتاهی رو صرف نوشتن کنم . مستقل شدن تو زمان گرونی الان تجربه خیلی ترسناکی به نظر میرسه که من درونش شیرجه زدم و دارم شنا میکنم .هیچوقت ادم بیخیالی نبودم نسبت به شرایط و مسائل جامعه و ... و هیچوقت به عنوان یک انسان نذاشتم وجدانم کمرنگ بشه . همین دلیل پررنگی شده برای من که به تلاش کردنم برای زندگی و پیشرفت لاکپشت وار ادامه بدم و کوتاه نیام . از کوچیکترین کمک دریغ نکنم برای دیگران حتی برای غریبه ای که یکبار دیدمش . این روزا دارم به کارما فکر میکنم و کارهای خطایی که در حق دیگران انجام دادم و این باعث شده به نوعی ریاضت رو تجربه کنم . تعدادی از ادمهای عزیز زندگیم رو سر سوتفاهم و صحبت های پشت سر چه به حق چه به نا حق از دست دادم و حتی حق دفاع از خودم رو نداشتم . این باعث شده هرچقدر بی تفاوت به نظر بیام باز از درون غمگین باشم . این روزا فقط به خودم فکر میکنم که چه چیزی باعث میشه من به ارامش برسم وقتی میدونم که کسی از دست من ناراحته و حتی نمیخواد صدای من رو بشنوه !