من زن وحشی هستم.
وحشی به اين معني که اگر حس کنم جايي دارد به جنسيتم توهين مي شود، جواب مي دهم. با اين حال هميشه اينطور نبوده است. خيلي نقطه ها در گذشته ام وجود دارد که ديده، رنج کشيده و جوابي نداده ام. وقتي يکی ، به باسن من خيره شده و بعد جلوي چشم من در فاصله اي نيم متري چيزي توي گوش بغلي اش گفته ،پوزخند زده و رفته است ، جلويش نايستادم ، سرش داد نزده ام که نگاهت حرفه اي نيست ، رفتاري حرفه اي را طلب مي کند. چرا ؟ چيزي که من اينجا به صورت خودآموز ، آموخته ام اينست که آدم حرفي نمی زند که باعث دلخوری شود.
چند ساليست که تحمل نگاه ها برايم ساده تر شده. نه به اين معني که برخورد نمي کنم ، بلکه به اين معنی که توانسته ام هضم کنم فرد مذکور بيمار است و آدم از بيمار عصبانی نمی شود. توی جمع چهارنفره دوستان ، اما ، بارها به چيزهای کوچکی گير داده ام. ساعت ها با دوست هايم که همه روشنفکر هستند بحث کرده ام که فلان جمله ات توهين آميز است. فلان جمله آنقدرها توهين آميز نبوده اما حساسيت من به جمع دوستانه ام بيشتر از اجتماعي است که عموم را تشکيل مي دهد و من شناخت ارجحي بدان ندارم. به همين نسبت وقتي مي بينم کارگرداني طنزنويس که ازش توقع مي رود روشنفکر باشد ، استتوسي بسيار توهين آميز مي نويسد ، عصبانی می شوم. بدتر از آن ، وقتی مي بينم زن های زيادي ، بدون اينکه بدانند چه توهين هايی را به جان خريده اند ، دست به شر کردن استتوس می زنند ، غمگين تر می شوم. نقطه اوليه اين راه ، خود ما زنان هستيم. چرا که اين ظلم و جفا به اين جنسيت روا شده و اگر ما به اين توهين ها عادت کنيم ، جامعه با سرعتی روزافزون به آن ها عادت می کند. نمونه اش غيرت مردانه ای است که هنوز توی اين مملکت به عنوان ِ حس عاشقانه ای بيان می شود و از طرف بسياری از خانم ها ، مورد توجه و قدردانی قرار مي گيرد. تا خودت ياد نگيری که به خودت به چشم جنس نگاه نکنی ، نبايد انتظار داشته باشی که باقی دنيا اين نگاه را ادامه ندهند .