(مهاجرت) ... شک ندارم حداقل یکبار به این کلمه فکر کردی. کلمه ای که از فکر کردن تا عملی کردنش راه طولانی و سختی در پیش هست. شاید فکر کردن در مورد رفتن به سرزمینی دیگه به نظر آسون بیاد، ولی انجام دادنش بدون شک دشواره. از اونجایی که ما شرقیها وابستگی عاطفی زیادی به خانواده هامون داریم اولین مشکل همین خواهد بود. چطوری از کسانی که سالها باهاشون خاطره دارم دل بکنم، پدرم، مادرم، خواهر و برادرم، دوستام و ...
از طرف دیگه هر کسی برای زندگیش خیلی تلاش کرده و بسته به موقعیتی که داشته تونسته امکاناتی برای خودش فراهم کنه. دل کندن از آسایشی که بعد از سالها تلاش به دست اومده هم کار سختیه. گاهی اوقات (نه همیشه) تو سرزمین جدید یا باید از نو شروع کرد و یا سطح زندگی پایین تری رو برای مدتی تحمل کرد. همه این موارد باعث میشه که مهاجرت در حد یه فکر یا موضوع صحبت جمع های دوستانه و فامیلی باقی بمونه.
اما انتخاب و سفر به یه سرزمین دیگه نکات مثبت زیادی هم داره. تقریبا همه کسانی که این مسیر سخت رو دنبال می کنن به فکر آینده ای روشن تر و خوشبختی بیشتر نسل های آینده شون هستن. برخوردار شدن از سطح رفاه بالا، داشتن امنیت اقتصادی و امکان برنامه ریزی برای آینده همگی دست به دست هم میدن تا کمی سختی امروز برای راحتی فراوان فردا امکانپذیر بشه. اگه خودت هم فکر کنی می تونی چند مورد دیگه به این لیست اضافه کنی، درسته؟
بعد از تصمیم قطعی مهاجرت، مسئله دوم انتخاب مقصده. کدوم کشور مناسبتر هست؟ خب میدونی این بستگی کامل و صد در صدی به شرایط هر فرد داره، یعنی به تعداد افرادی که این سوال رو می پرسن جواب هست! مثلا سن و سال خیلی تو انتخاب مهمه، شرایط تحصیلی، وضعیت مالی و تا یادم نرفته روحیات خود فرد، این خیلی خیلی مهمه. مثلا من خودم عاشق هوای ابری و بارونی و برفی هستم، ولی اکثر ایرانیا اگه یک هفته آفتاب نبینن بدجوری دپرس میشن! تو هم اینجوری هستی؟
روش مهاجرت موضوع سومه. معمولا کسانی که تو سنین پایین تر هستن انتخاب اولشون مهاجرت تحصیلیه. این کار فواید خیلی زیادی داره. شخص می تونه هم پیشرفت کنه و هم مدرک معتبری دریافت کنه که آینده شغلیش رو تو اون کشور تضمین می کنه. معمولا به نسبت روش ارزونی هم هست چون امکان استفاده از بورسیه های تحصیلی رو هم پیدا می کنه.
افرادی هم هستن که در میانسالی قرار دارن. تو کشور خودمون درس خوندن و موقعیت و تجربه کاری دارن. این افراد هم فرصت های زیادی براشون هست. اکثریت کشورها دنبال افراد تحصیلکرده و دارای تجربه هستن تا تو بخش های مختلف کشورشون فعالیت کنن. معمولا جمعیت کشورهای مهاجرپذیر رو به افزایش سن میره و اکثر افراد بومی در اون کشورها به سن بازنشستگی رسیدن. پس باید با نیروی جوان جایگزین بشن و بهترین راه جذب متخصصین خارجی هست.
یا اگر یه نفر از نظر مالی شرایط خوبی داره امکان سرمایه گذاری، کارآفرینی، خرید ملک و زمین و خیلی چیزهای دیگه رو داره. تو این حالت سرمایه حرف اول رو میزنه و معمولا کشورهای مقصد خیلی در مورد سطح زبان، سن و سال و چیزای دیگه سخت گیری نمی کنن.
تا اینجا در مورد تصمیم، انتخاب مقصد و روش مهاجرت به شکل کلی حرف زدیم. اما تو مطلب بعدی کشور مقصد رو بیشتر تحلیل می کنیم.
پس تا نوشته بعد ...
