کرونا درس های بسیاری برای جامعه بشری داشت این درس ها در تمام ابعاد بود از اقتصاد و سیاست گرفته تا روانشناسی و پزشکی
اقتصاد های بزرگ دنیا دیدند که در بحران ها چقدر متزلزل هستند.سیاست هایی که جوابگو نبود و ...
در پزشکی و علوم پایه دانشمندان به این نتیجه رسیدند که چقدر از طبیعت عقبند و چقدر نمی دانند و فهمیدند هنوز سال های زیادی باید بگذرد تا بتوانیم این اطمینان را پیدا کنیم که علممان بحران هایمان را حل می کند.
اما در روانشناسی صد در صد قضیه پیچیده تر از این حرفاست وقتی در علوم تجربی اینگونه عقبیم در علوم انسانی کجاییم؟
در این نوشته از عقب بودن هایمان نمی گوییم چون چیزیست که خوب می دانیم
راهکار امروز برای حفظ سلامت روانمان چیست؟ جواب این سوال محور این نوشته است.

کوچکترین رفتار های ما بر ذهن و روان ما تاثیرات زیادی می گذارد از طرز نشستن ما گرفته تا لحن صحبت ما در ویدیو زیر می بینیم که تنها دو دقیقه نشستن چه تاثیرات شگرفی در فیزیولوژی و در نهایت ذهن ما دارد.
فاجعه نیست؟ منظورم عدم رعایت مراقبت های پزشکی نیست؛ منظورم زمانی ست که به فرزند خود بخاطر یک سهل انگاری ناخواسته ی بهداشتی از ترس کرونا بدترین تشر ها را می زنیم. کرونا ترسناک تر است یا کاری که ما با ذهن فرزندمان و حتی خودمان می کنیم؟
مراقبت کنیم اما بدون استرس، استرس ها می توانند تاثیرات تکان دهنده ای بر مغز ما داشته باشند.
مانند کودکی نباشیم که استرس امتحان تمام دانش او را سر جلسه امتحان به باد می دهد.
در ویدیو زیر تاثیر استرس های طولانی مدت را بر مغز انسان می بینید:
رعایت تعادل استرسی خیلی مهم است
نه آنقدر بیخیال باشیم که با بی توجهی فاجعه خلق کنیم و نه آنقدر از کرونا بترسیم که روانمان را درگیر کند.