
فروردین، ماه شروعی تازه و پُر از انرژی برای ویرگول بود. در این ماه با چند اتفاق جالب و هیجانانگیز روبهرو شدیم. کمپین «مای اسمارت ژن» با پستهای کاربران فعالمون همراه بود و نویسندگان جدید هم اولین نوشتههای خودشون رو منتشر کردن که بازخوردهای جذابی گرفت. در این پست، همه چیز رو بررسی میکنیم: از پستهای پرلایک تا نویسندگان تازهوارد، تا ببینیم چه اتفاقاتی توی فروردین ماه ویرگول افتاده.
با کمپین «مای اسمارت ژن»، امسال رو متفاوت شروع کردیم. این کمپین هنوز ادامه داره و شما تا ۱۶ اردیبهشت فرصت دارین پستهاتون رو بنویسین و منتشر کنین. شاید یکی از برندههای تست ژنتیکی رایگان مای اسمارت ژن شما باشین!
این چالش باعث شد داستانهای خوندنی و خاصی از شما نویسندههای بااستعداد بشنویم؛ داستانهایی درباره ژنها و تاثیراتشون روی زندگی. شما نشون دادین که چقدر میشه متفاوت بود... ولی شاید همهی نویسندههای ویرگول یه نقطهی مشترک داشته باشن: ژن نویسندگی!
حالا وقتشه ژن نویسندگیت رو محک بزنی. بیا بنویس و بهمون بگو این ژن رو از کی به ارث بردی؟
در این ماه، چند پست بود که واقعا توجهها رو جلب کرد. نوشتههایی که به سادگی توانستن با خیلیها ارتباط برقرار کنن و لایکهای زیادی ثبت کنن. اینجا چندتا از این پستها رو معرفی میکنیم:
بشیر صابر - «زخم دوستداشتنی من»
مهرداد قربانی | نویسنده - «در من یک مهاجرِ بیزمان، سرود وطن را زمزمه میکند»
مهرداد قربانی | نویسنده - «تجربههای شخصی من از زندگی مینیمالیستی»
آتنا «من عنوانی ندارم.»
فروردین امسال شاهد آغاز درخشانی از نویسندههای ویرگول بودیم؛ کاربرانی که اولین پستهای امسالشون رو توی ویرگول منتشر کردن و خیلی زود موفق شدن توجههای زیادی رو جلب کنن. نویسندگانی مثل:
آیا از دیدن قیافهی خندان یک آدمِ نچسب در حال گفتن «صد سال بِه از این سالها» منزجر میشوید؟ آیا وقتی که دست راستش را دراز میکند تا با شما دست بدهد دوست دارید دستش را با ساطور از ناحیه مچ قطع کنید؟ آیا وقتی لبهایش را غنچه میکند و سرش را جلو میآورد تا شما را به زور نه یکی بلکه دو یا سهتا ماچ کند دوست دارید روی لبهایش چسبِ یکدوسه بریزید تا دیگر نتواند آنها را از هم باز کند؟ اگر پاسختان به این پرسشها مثبت است، این نوشته برای شماست.
چندتا از این جملهها براتون آشناست؟ [هیچ کس مثل من انجامش نمیده]. [به کسی اعتماد ندارم]. [خودم انجامش بدم زودتر انجام میشه]. [اگه خودم کنترلش نکنم ممکنه مشکل پیش بیاد]. اگه حداقل یکیش رو تو ذهنتون دارین، شاید وقتشه با مفهوم دلگیشن آشنا بشین.
گفتم خاله خانوم هرکسی یه بدنی داره هرکسی یه بیماری و یه نیازایی داره هرکسی یه واکنشی به دارو داره، رژیم دارویی آدما باهم فرق داره دکتر اونی که به صلاح شما مینویسه. بر و بر منو نگاه کرد خاله خانوم و به سبک حمیده خیرآبادی گفت خبه خبه نمیخواد طرفداری دکترا رو کنی. پشتشم کرد بهم! جدی مگه رژیم و نسخهها و سرمشقهای آدما نباید متفاوت از هم باشه؟!
خیره میشد به یک جا و میرفت به گذشته. چه خاله بازی مسخرهای بود زندگیاش و چه طور تحمل میکرد؟! چشم انداخت به ساعت روی دیوار ایستاده. یک ساعت گذشت و نیامد. باز تلویزیون و کانالهای یک تا پنج. سریال شروع شد و او را از عالم خودش بیرون آورد و برد پی قصهی سریال. ساعتی باز گذشت و نیامد. پاشد زیر لب غرغر میکرد و گاهی فحش میداد. جا انداخت، ساعت گذاشت و خوابید. تا صبح چندین بار برخاست و اندیشید؛ آمده یا نه؟ نیامده و دلواپس دوباره خواب پریشان تا ساعت زنگ میزند و او میپرد.
در حقیقت، زمانی که هوش مصنوعی به صرف استفاده از دادهها برای انجام وظایف خود میپردازد، هیچگاه به درک واقعی و عمیق آنچه که انسانها تجربه میکنند، دست نمییابد. این شبیه به پوچی و تهی بودن است که در آموزههای مولانا و شمس به آن اشاره شده است.
اگر نویسندگانی رو میشناسین که تازه به خانواده ویرگول پیوستن و نوشتههای جذاب و جالبی دارن، اونها رو توی کامنتهای این پست به ما معرفی کنین. شاید همین نویسندگان که هنوز چندان شناخته نشدن، در آینده یکی از بهترین نویسندگان ویرگول بشن!
راستی، بهازای هر معرفی که در کامنتها قرار بگیره، هم به معرفیکننده و هم به نویسنده معرفیشده، تخفیف ۱۰۰ درصدی برای افزایش بازدید ۱۰ هزارتایی، هدیه داده میشه تا بتونین پستهاتون رو بیشتر به نمایش بذارین و به دیده شدنش کمک کنین.
مرور اردیبهشت ماه از آنچه که فکر میکنیم به ما نزدیکتره!
منتظر پستهای جدید و مشارکتهای بیشتر شما توی کمپینها و چالشهای آینده هستیم! فعلا، تا مرور اردیبهشت ماه…👋🏻
ویرگول
جایی برای خواندن و نوشتن!