پارت اول :
چرا هیچ‌کس از مرده‌ها برای کارهایی که با آن‌ها می‌کنند، اجازه نمی‌گیرد؟ مثلاً همین کالبدشکافی. تمام اطرافیانم می‌خواهند من کالبدشکافی شوم، اما من نمی‌خواستم. بله، درست است... من مرده‌ام، و نمی‌خواهم کسی با من کاری کند. فقط می‌خواهم در قبری آرام بگیرم. اما مگر این زنده‌ها می‌گذارند؟
دلیل مرگ من خنده‌دار است. قاتلی که می‌خواست فرد مشخصی را به قتل برساند، به‌خاطر شباهتم با آن فرد، اشتباهی مرا کشت. همین‌قدر مسخره.
کاری از دستم برنمی‌آمد. دیگر زنده نبودم. این‌ها برایم اهمیتی نداشت. در هر صورت، من می‌خواستم زندگی‌ام تمام شود. اما نه این‌طور. نه با کالبدشکافی. نه با این بی‌احترامی.
برای اثبات دلیل مرگم، قرار بود بدنم را تکه‌تکه کنند. ولی من نمی‌خواستم کسی بداند چرا مردم. فقط می‌خواستم در جایی، بی‌صدا به خاک سپرده شوم و بعد، آرام بگیرم.
در زندگی‌ام تنها بودم. هیچ‌وقت مهمانی نداشتم. فقط یک نفر گاهی به من سر می‌زد. اما حالا که مرده‌ام، هر کسی به شکلی به ثروتی که جمع کرده بودم چشم دوخته. بعضی‌ها گریه می‌کردند، بعضی‌ها لبخند می‌زدند... و من با نگاهی سرد، از دور تماشا می‌کردم.
دلم می‌خواست کاری بکنم، جلویشان را بگیرم. اما یک روح چه می‌تواند بکند؟
همان موقع، کسی وارد بیمارستان شد. به سمت مسئولی رفت که قرار بود مجوز کالبدشکافی‌ام را صادر کند. گفت:
— «این دختر قرار نیست کالبدشکافی بشه. واضح گفتم؟»
باید حدس می‌زدم که او کیست: اِما. دوست قدیمی‌ام. کسی که چند ماه بود هیچ خبری از او نداشتم. فکر می‌کردم دیگر از من بریده. اما اشتباه می‌کردم. او هنوز هم به فکر من بود.
با مسئول بحث کرد. اصرار داشت، با تمام وجود. بالاخره هم موفق شد. پس از تمام شدن مکالمه، روی یکی از صندلی‌های راهروی بیمارستان نشست. سرش را میان دستانش گرفته بود. اشک‌هایش بی‌صدا سرازیر می‌شد.
در سکوت راهرو، فقط صدای هق‌هق اِما شنیده می‌شد.
با صدایی شکسته گفت:
— «اِمیلی... معذرت می‌خوام... نباید این‌همه مدت ازت دور می‌شدم...
اگه پیشت بودم، شاید این‌طور نمی‌شد. نمی‌دونم باید چیکار کنم.»
کاش می‌توانستم بغلش کنم...
حق انتشار فقط با نویسنده است
