۳۰ آذر سال ۱۴۰۱، ساعت ۶ عصر. همراه برادر و زنبرادرم تو ماشین به طرف سمنان حرکت میکنیم تا یلدا رو در جمع خانواده بگذرونیم. باورم نمیشه که همون روز صبح نزدیکترین دوستم رو، رو تخت بیمارستان از دست دادم. باورم نمیشه که امشب میخوام به جای اون یلدارو جشن بگیرم. وقتی میرسیم، لابهلای صدای شادی و موسیقی و شعر حافظ، میتونم صدای خنده و حرف زدنشرو بشنوم. انگار پا به پای ما و حتی بهتر تو جشن تولد خورشید، میرقصه ...و یلدا برای من از اون سال معنی دیگهای میگیره