نیک نامی بشر این است که به امید و تصوراتی واهی فرزندی نیاورد
که رنج ها و اشتباهات و عذاب تمام نشدنی را که خود بیهوده متحمل شده به او هم تحمیل کند. آن هم بی هیچ نتیجه حقیقی.
انسان اگر انسان باشد هرچند خود گرفتار بلایی باشد باعث گرفتار شدن دیگر همنوع خود نمیشود. این است که در واقع بیشتر ما حیوان هستیم و نقش ها و قالب ها بینمان به صورت عادلانه توزیع نشده
اگر شده بود کوچک ترین مشکلی بین انسان ها باعث هجوم تمام انسان ها برای کمک رسانی میشد. چون در آن صورت همه حقیقا انسان بودند.
اما نیستند. انسان ذاتا بازنده است. این صفت به اندازه موجودیت خود او در روح و جسمش ریشه دارد.