آدمیزاد است دیگر
یاوه میگوید
و گاه، یاوههایش را
روبانپیچ میکند
و خیال میبافد
کاش پیامبری بودم
میان قومی از غافلانِ تشنه به نور
و بر رفیعترین بامهای شهر
فریاد میزدم
یاوههای مقدسم را
من اما
فالگیری تازهکارم
در قعرِ کوچهپسکوچههای تودرتو
و خرافهی کوچکِ من
از شرمِ صلیبهای زرینفام
و مُقَرنسِ گلدستههای نیلیرنگ
آیه به آیه
خواهد مُرد
وحیِ مرا
فرشتهای مجروح
تا صفحههای پارهپارهی انجیلم
ناشیانه بر دوش میکشد
و در میانهی راه
تقدس
از شکافِ بقچهاش، نشت میکند
کاش پیامبری بودم
و از دهانِ عصایِ غُرّانم
آتش
در امتدادِ تاریخ، روان میشد
افسوس
که این طنابِ نیمهزهرآگین
دندانهایش را
جز در گوشتِ همکیشانی چند
فرو نخواهد برد
آدمیزاد است دیگر
یاوه میگوید...
۲۸ شهریور ۱۴۰۵
