در پسِ این خون
که قطرهقطره تمام میشود
و نفسی که میگیرد
و تب و تابِ این پیکرِ فانی
نوریست
که با هیچ تفنگ و خمپارهای نخواهد مُرد
و آنگاه که آفتاب
به پیمانِ صبحدم وفا نکند
ما خود از پشت کوه طلوع خواهیم کرد
وطن روشن است
وطن در اوج شب روشن است
وطن به فروغِ جاودانِ باور روشن است
ما قلبهایمان را از سقف آسمان آویختهایم
تا بر این خاک-
که از سرچشمهی زلالِ اشک، مینوشد-
بتابیم
و شکفتن
امیدِ سبزِ ما را به انتظار نشسته است...
۲۵ خرداد ۱۴۰۴

۲۵ خرداد ۱۴۰۴