صبح است، و چه مصمم است این صبح بر طلوع؛ چه بیرحمانه شادان است آفتابگردان، و کبوتر، آوازش را چه سختگیرانه دیکته میکند برای شانههای خستهی درخت. امروز بس ظالمانه زیباست.
من پیش از این هم مردهام؛ مرگ، شبانه در گلوی آدمی گیر میکند. و شامِ آخر را باید از سفرهی موشهای کور برداشت. امروز ولی پروانهها برایم صبحانه آوردهاند، و نسیم بهاری از پنجره سرک میکشد و مرا با دستان خونینم، به چیدن گیلاس دعوت میکند.
میپرسم: «اینجا کدام طبقه از جهنم است؟»
جوابی نمیآید.
و طبیعت هنوز با مهربانیِ آهنیاش لبخند میزند.
جز ماه شاهدی نیست بر قتل مردمان خفته؛ کسی مَردِ سیاهپوشِ نیمهشب را نمیشناسد، مگر کوچههای خالی و مهتابزده. و هیچکس صدای تبر را جز ستارگان سوخته نشنیده است. قاضی اما کیست؟ خورشید است...
آبیترین نقطهی آسمان شهادت میدهد به گرمیِ نفسهایم. و زمان، قلبم را با رگهای خالی مجبور به تپیدن میکند؛
هیچکس مرگِ مرا باور نخواهد کرد.
