**توضیحات اضافه و به درد نخوری که در خط های فوق داده شد نشانۀ وسواس فکری نویسندۀ پست است. با سپاس.**
(البته به جز بخش هشدار، که فکر می کنم برای چنین متنی شاید لازم باشه. باز نمی دونم، شاید اون هم وسواس فکریه.)
از طرف: من
به: مادر قشنگم
نشانی: آن دور دورها، بهشت، میدان مهربانی، بلوار لبخند، نرسیده به پل شادی، خیابان قشنگی ها، کوچه ی فرشته
سلام، مادر عزیزم. نمی دانم در بهشت ساعت چند است، پس هر وقت که هست، همان موقعت بخیر!
امیدوارم آقای پستچی نامه ام را صحیح و سالم به دستت رسانده باشد و خدای ناکرده زیر باران آنقدر خیس نشده باشد که جوهر خودکار پخش بشود. این نامه را دارم بی اجازه با خودکار خودت می نویسم!
چیز خاصی نمی خواستم بگویم، فقط گفتم شاید در این چند روزی که خانه نبودی، دلت بخواهد بدانی اینجا چه خبر است.
دلم که برایت خیلی تنگ شده، اما مثل بابا و نرگس گریه نمی کنم. آخر چرا آدم باید اشک هایش را برای یک چیز خوب هدر بدهد؟ خانم معلم می گوید، خدا گفته بهشت، بهترین جای دنیاست. پر از درخت و گل و میوه و رنگ و خنده است! خب اگر کسی که دوستش داریم، جایی برود که این همه به او خوش بگذرد، چرا باید ناراحت باشیم؟
نرگس یک هفته است که مدرسه نمی رود. هر چقدر به او هشدار می دهم که نمره هایش صفر می شود، گوش نمی دهد. البته من هم مثل نرگس، یک هفته است مدرسه نمی روم، چون همه آنقدر مشغول گریه کردن هستند که یادشان می رود من را به مدرسه ببرند. اگر می شد، خودم تنها می رفتم، اما هنوز خیلی بچه ام و بابا می گوید خطرناک است. شاید اگر همه خوشحال بودیم و تو هم کنار ما بودی، واقعا دلم می خواست مدرسه نروم. اما ماندن کنار این آدم های ناراحت، اصلا خوش نمی گذرد.
حال بابا از همه مان بدتر است. راستش را بخواهی، غصه ی توی چشم هایش را که می بینم، من هم دلم می خواهد گریه کنم. از صبح تا شب، می رود کنج خانه، به پوسیده ترین پشتی مان تکیه می دهد و اشک هایش قطره قطره قاب عکست را خیس می کند. نرگس کنارش می نشیند تا آرامَش کند، اما کمی که می گذرد، صدای گریۀ خودش از بابا بلندتر می شود.
اصلا این ها را فراموش کن! به چیزهای دوست داشتنی تر فکر کن. مثلا این که این چند روز، آنقدر باران آمده که سر و کله ی هفت تا گل جدید توی باغچه مان پیدا شده!
ببخش که حرف های غصه دار زدم؛ درست نیست آدم اعصاب فرشته ها را خرد کند.
وقتی نامه ام را خواندی، سریعِ سریع از خدا یک کاغذ و قلم بگیر و جوابم را بنویس و بده به آقای پستچی که برایم بیاورد. دستت درد نکند!
شرط می بندم نامه ای که برایم می فرستی، بوی همان گل های یاسی را می دهد که پارسال روز اول مدرسه لای موهایم گذاشتی. یا شیرینی های معروفت که به قول خودت «تنها محرم راز دستور پختشان خاله لیلا است!» یا... یا عطر قدیمی ات که چند قطره بیشتر آخر ظرفش نمانده. یا...
نمی دانم! بوهای قشنگی که من را یاد تو می اندازند، آنقدر زیادند، که حتی با این که خانم معلم به ما شمردن یاد داده، نمی توانم بشمارمشان!
خانم معلم می گوید این که یک بچه ی کلاس دومی بتواند این طور بنویسد، یک اِستِعتادِ خاقِرُلاده است. البته فکر کنم کلمه اش را اشتباه نوشتم. معنی اش را هم نمی دانم، اما حسی به من می گوید که یعنی بلدم جمله های قشنگ قشنگ بنویسم. تو چه فکر می کنی؟ چیزهای خوب می نویسم؟
لطفا در نامه ات برایم بگو که استعتادِ خاقِرُلاده یعنی چه. و این را هم بگو که چه کار کنم تا حال و هوای بابا و نرگس را عوض کنم. آهان، فهمیدم! اگر کمی از این که بهشت چه شکلی است و چه قدر زیبا است، در نامه ات بنویسی، من برایشان می خوانم و شاید کمی لبخند بزنند!
خانم معلم می گوید سیب های بهشت خیلی خوشمزه اند، پس یک عالمه سیب بخور! مراقب خودت باش و جواب نامه ی من هم یادت نرود! به خدا و بقیه ی فرشته ها سلام برسان.
به امید دیدار!

پ.ن: چجوری توی ویرگول نیم فاصله بذارم؟ (با کامپیوتر)