من به یقین
دیشب مرده بودم
پس از آنکه مدارِ زمین
و سرگیجهی آرامِ امّیدوارش
مرا در سیاهچال کوچک خانهام
پیاده کردند
تک قطرهی اشکی
با آخرین بلیت این سفر
امتداد گونهام را پیمود
و سرانجام
در ایستگاه پایانی
خوابم برد
من به یقین
دیشب مرده بودم
حوالی بامداد اما
گنجشکهای سحرخیز، خواندند
و خورشید، دگربار
بر دیوار آسمان، مصلوب بود
و عطر نان تازه و چای
هوا را متعفن میکرد
تقویمِ منقضیِ خاکخورده، باز
آبستنِ فردایی بود
و طلوعِ جنین
بر رَحِمِ مردهی شب
چنگ میزد
و خونِ طفلِ نورسیده، دیگربار
بسترِ مرگش را
به زندگی میآلود
من به یقین
دیشب مرده بودم
گرچه خاکِ گور
ریشههای خشکم را
در ازای جوانهای خُردقامت
به بردگیِ نور، میفروخت
و تابوتِ تنگِ سینهام
با هجومِ سبزِ نفس
تیر میکشید...
۸ شهریور ۱۴۰۵
