اینجا سرزمین من است. سرزمینی که از کاغذ ساخته بودم و حالا صفحهصفحه در آتش میسوزد. واژههایم، مردمی که عمری مرا ملکه خطاب میکردند، از اینجا رفتهاند. و این تاج کاغذی روی سرم سنگینی میکند. من هنوز ملکهام؟ نیستم.
این آتش را من به جان مردمم انداختهام. دفتری که برای این همه مدت، رنگ قلم را نبیند، از دلتنگی دق میکند. میسوزد. من ننوشتهام و این سرزمین میان شعلهها خاکستر شده است.
دردی دارم که نوشتنی نیست. جوهر خودکار موقع نوشتنش میایستد. انگار میترسد. حق دارد، من هم میترسم؛ دردی را که نتوان نوشت، مگر میتوان تسکین داد؟
این همه عمر، لابهلای این همه شعر که خواندهام، کسی از این درد نگفته بود. هیچکس. چرا که واژهها هیچ به جز زیبایی نمیدانند. هر چه از زبان کلمه شنیده میشود، زیباست؛ حتی اگر از تاریکی مطلق و عشقی مرده بخواند. مادر این درد اما، زشتی است. چیزی که در جهان شعر معنا ندارد. و این عشق هم زنده نیست، مرده نیست، در برزخ زندانی شده. و آنجا، هر روز، روز قیامت است. محاکمه پشت محاکمه پشت محاکمه. این عشق، خسته است...
میخواستم بنویسم، اما درد من نوشتنی نبود. اما چرا از چیزهای نوشتنی هم ننوشتم؟ گمان کنم هر بار که قلم را به دست میگرفتم، او بود که میخواست نوشته شود. و او نوشتنی نبود...
صبر کن...
اما من نوشتم.
امروز، همین حالا، در همین صفحه.
نوشتم.
از پنجرۀ قصر به بیرون نگاه میکنم. شعلهها دور شدهاند. و قلمرو کاغذیام دوباره از خاکسترها برمیخیزد. مردم، کلمه به کلمه برمیگردند.
همان تاج کاغذی روی سرم است، اما این بار، سنگینی نمیکند.
شاید...
شاید این درد را میتوان نوشت.
و شاید این درد هم از زیبایی سرچشمه گرفته است.
شاید... اگر حتی گاهی ملکۀ واژههای گذشته نباشم، تا ابد ملکۀ واژههای نانوشته خواهم بود.
چرا که من نویسندهام.
و خواهم نوشت،
حتی اگر کمی دیر شود،
و حتی اگر تمام کاغذها و قلمها بسوزند.
