آتشی افروختی، هر ذرهام را سوختی
زندهام انگار! من ققنوس بودم!
اما...
اگر ققنوس بودم، سر برآوردم ز خاکستر،
نمیبینم چرا در قلب، جانی تازه چون در پر؟
من برخاستم، دل چون هنوزش خفته در خون است؟
گویی قلب بیجانم یکی قاضی مجنون است و جان بودن در این دل را، «تو» بودن، حکم قانون است...
اما زندهام انگار...
آری، میپرم، آری! چنان ققنوسوار، آزاد!
میبارد ز بالم آتشین نقشی ز موج باد!
اینجا سخت از دنیای پیشین، دور و بیرون است!
پنهان از غمِ پنهانِ فعلِ ماضیِ دیروز
این آغازِ بیپایانِ بیبرگشتِ اکنون است!
من هم زندهام انگار...
من هم زندهام انگار...
آه ای مقصدِ دیرینِ پرواز، ای سقوطِ سرد!
گر اوج، آسمانش آبیِ راهِ فراموشیست
پروازم بیفکن باز در اعماق خاکستر
که فرياد از غمی كز توست، بس خوشتر ز خاموشیست...
