قاصدک!
بگذر از خانه‌ی ما
نزد من نامه و پیغامی نیست
پرِ پرواز مکن رنجه به بن‌بستِ خیال
قاصدک‌ها به هدر داده‌ام از بهر تمنای محال
و پس از این همه سال
هیچ گلبرگ سپیدی نرسیده‌ست به دوست
قاصدک!
چمدانِ تو حدیثِ دلِ ما را تنگ است
راه تا مقصدِ این یاوه‌ی اشک‌آلودم
بیکران فرسنگ است
سفرِ قافله‌ی فاصله‌ها
نیست در حوصله‌ی باد صبا
بگذر از دخمه‌ی در یأس فروخفته‌ی ما
کوچه‌ای چند جلوتر شاید
عاشقانی باشند
که به ته‌مانده‌ی پوسیده‌ی امّید، دلی خوش دارند
به همان سفره‌ی بی‌رونقِ تردید، دلی خوش دارند
به نگاهی، سخنی، یا که وصالی کوتاه
گرچه کوتاه‌تر از چشم به هم برزدنی
قاصدک، نیست دگر
دردِ تنهایی ما، منتظر حلقه به در کوفتنی
۱۷ مرداد ۱۴۰۵
