صدای تپش قلب جوانت در تمام وسعت وجود من طنین انداخته است.
این صد و چهارمین باری است که چنین صدایی را میشنوم. شاید هم صد و پنجمین بار.
هر بار کوتاه است. چند لحظه بیشتر نمیماند. خاموش میشود.
و یک نفر از اینجا میرود.
تو هم خواهی رفت.
مرا ببخش، فرزند زمین.
مرا ببخش.
و آغوشم را، که پایان توست.
و ماهیهایم را، که بیتفاوت از کنارت میگذرند.
و موجهایم را، که هر لحظه تو را خشمگینتر میبلعند.
تمامِ مرا ببخش، فرزند زمین.
کاش برای تماشای منظرۀ شهر به روی پل آمده بودی؛
نه برای بستن چشمهایت.
نه برای غرق شدن.
نه برای مردن.
کاش قبل از پریدن، چشمت به ماه میافتاد و نور را به یاد میآوردی.
و کاش برایم دست تکان میدادی، هوای تازه را نفس میکشیدی، لبخند میزدی، و به خانه برمیگشتی.
چیست در این زندان عمیق و تاریک و سرد، که از بهار،
از درختهای بلوار اصلی شهر،
از مغازههای رنگارنگ،
از آزادیِ آخر هفتهها،
از آهنگ مورد علاقۀ آدمها،
و از نفس کشیدن
زیباتر است؟
فرزند زمین،
در من چه دیدی که پریدی؟
_از طرف قاتل آرزوها، رودخانه

پ.ن: هیچ چیزی ارزش اینو نداره که تصمیم بگیری نفس نکشی. پس بمون و قوی بمون، روزهای خوب میرسن:)