صبح آخر.

دور از آن شهرِ خیال

بر زمینی سخت و سرد

پیکری بی بال و پر خوابیده است

هر دم از قلبش کبوتر می‌پرد

آرزو می‌چيند از آن بام صبح

‌بی‌صدا در گوشه‌ای از خواب او

می‌گذارد آرزوها را و تا اعماق باور می‌پرد

بی‌صدا در گوشه‌ای از خواب او تا صبح آخَر می‌پرد

هر شب اینجا،

پشت گورستان غم

عشق، جان را می‌کِشد بیرون ز تن

می‌گریزد از من و زندانِ من

عقل را گم می‌کند در وسعت آغوشِ پررنگ خیال

جسم می‌سوزد ولی اینجا در آغوشِ کفن

رسم آزادی‌ست، زندان سوختن

نور را در هاونِ شب کوفتن

می‌کشد پر سوی جانان جانِ من بی من چنین

عشق تاوان دارد و تلخ است این تاوان من

آه ای صبح بلند!

یا همین فردا بیا

یا مرا آرام در دیوانگی‌ها دفن کن

در کنار آن خیال سبز، در تنهایی بی‌رنگِ ما!