شاید مردهام و خود نمیدانم.
و این اتاقکِ بیدیوار شاید
طبقهای از جهنم است.
و اگر در سیاهی منجمد میشوم،
شاید اینجا سوختن معنای دیگری دارد.
آری، همین است مجازات من؛
نمیدانم چه میخواهد روحِ از تن گسیختهام،
حرفهایش در این زمستانِ سیاه میسوزند.
جزای من هوسِ پرواز است،
گرچه نمیدانم پرواز چیست.
من هیچ نمیدانم، هیچ نمیدانم جز از سوختن.
افتادهام در مدار ماه،
که دایرهایست به قطر بردگی.
باید بچرخد. و بچرخد. و بچرخد.
و دیوانه نشود.
من اما قانونشکنم. عمریست که دیوانه شدهام.
و فريادِ من به گوشِ كور جهان،
سرودِ سرور است انگار.
اين است مجازاتِ قشرِ خاكستریِ مغز.
