.~.~.~.~.~.~.~.~.
به من بگویید...
این کتاب را چه کسی نوشته است؟
آهای، نویسنده! مژده!
تو یک شاهکار خلق کردهای!
چه کسی فکر میکرد قهرمان این داستان،
سرانجام به یک شرور تبدیل شود؟
من،
من، همان گل رز سفید مشهور،
حالا قرمزم.
گلبرگهایم را در دریای خون فرو بردهام؛
خونِ کسی که کشتهام.
باور نمیکنی؟ من کسی را کشتهام!
«او» را کشتهام!
شخصیتی که عاشقش بودی...
و تمام صفحههای کتابت از نامش لبریز بود...
آهای، نویسنده! فریاد بزن! مرا «قاتل» صدا کن!
گفتن حقیقت جرم نیست!
اشک بریز! تمام دنیا را در اشک غرق کن!
خوب نیست آدم احساساتش را سرکوب کند!
میبینی؟ این کتاب توست!
از تکتک صفحههایش خون میچکد.
و از تکتک واژههایش.
تیغ تیز خودکار را در قلب کتاب فرو بردهام.
رنگ جوهر سرخ و رنگ خون... در هم آمیخته شده است. قرمز به رنگ مرگ...
او اینجا بود.
او لابهلای این کاغذها نفس میکشید.
و حالا،
مرده است.
من. من او را کشتهام.
این انتقام، پایان شاد قصۀ من است.
فریاد بزن، نویسنده! رنج کشیدنت را دوست دارم!
کتاب میمیرد.
تمام شخصیتها میمیرند.
همه میمیرند.
من
همه
را
کشتهام.
و میخندم.
میدانم که من هم خواهم مرد.
و میخندم؛
به لکۀ قرمزرنگی که روی پیراهنت بزرگتر میشود.
نوکِ تیزِ خودکار را حس میکنی؟
تو هم میمیری.
مثل من.
چرا که من تواَم.
و تو، من.
فریاد بزن...
فریاد...
