از بادهی چشمانت، ساقی قدحی پر کن
کاین غم نرسد از جز بیداری و هشیاری
هر اشک که میریزد، هجران تو میبیند
گر خواب رود عاشق، چون اشک شود جاری؟
عقلم ببر از جان و جان را ببر از این تن
او را که شد از یادش عالم، چه به غمخواری؟
خون دل ما عطشان از زخم فرو ریزد
بیرون ز تب مستی، درمان چه به کف داری؟

جالبه که بعضی وقتا آدم قشنگترین جملهها رو لابهلای صفحههای کتاب پیدا نمیکنه. چند روز پیش یه نفر توی تیکتاک میگفت: خلقت انسان خیلی حسابشده و دقیقه؛ تصادفی در کار نیست وقتی دستهای یک نفر رو میگیریم و فاصلهی بین انگشتهامون در هم قفل میشه، و وقتی کسی رو در آغوش میگیریم و سرمون دقیقا توی فرورفتگی شانهی اون قرار میگیره؛ ما از همون ابتدای خلقت، برای «عشق ورزیدن» آفریده شدیم.