ویرگول
ورودثبت نام
Queen Viana
Queen Vianaاندکی بنشین؛ به صرفِ چای و جانِ شیرینم.
Queen Viana
Queen Viana
خواندن ۲ دقیقه·۴ سال پیش

بـــــال هایتـــــ ||| فرزنـــــد مـــــاه

هشدار: مثل پست قبلی، اگر کسی از عزیزانتون فوت کردند، ممکنه با خوندن این متن اذیت بشید.

~.~.~.~.~

آری،

ماه انتظارت را می ­کشید.

برای همین رفتی.

آخر مگر پارۀ تن ماه، جایش روی زمین است؟


می ­دانی، برای این که کنار من بمانی، تنها یک راه وجود داشت.

این که بال­ هایت را می ­بریدم.

هرگز!

من هرگز نمی ­توانستم چنین کنم!

گوشۀ امن جهان را می ­بریدم؟!

درد را مهمان چهرۀ لطیفت می­ کردم؟!

هرگز!


خوب می­ دانستم که شبی، چراغِ آسمان تو را خواهد خواند.

و تو خواهی رفت و تمام ماهتاب وجودت را با خود خواهی برد.

هرچند که ماهتاب خاطره­ ات، هنوز گرم می­ تابد در این قلب رنجور، نازنین.


کسی نبود خبر نداشته باشد که تو فرزند ماه هستی.

می­ خندیدی و چشم­ هایت هلال ماه می ­شد.

حرف می ­زدی و لالایی ماه طنین می ­انداخت در گوش کهکشان.

رنگ مهتاب می­ زدی بر هر آن­چه نگاه می­ کردی.

ماه می­ نوشتی در کتاب تاریکی ­ها.

بودی و ماه بودی.

بودی و نور بودی.


زیبای من، زیبای من.


می­ بینمت.

تا سحر، هر شب خیره به آسمان می­ مانم و نورافکنی ­ات را به تماشا می ­نشینم.

می­ بینمت که گرد ماه می ­چرخی و بال­ هایت را حلقه می­ کنی به دورش. برایش قصه می ­گویی.

قصۀ تو و من.

با آواز شب می ­رقصی و ستاره ها، همه محو می ­شوند از چنان زیبایی.


فکر کنم برایش خوش قدم بوده ­ای، جانا.

ماه را می ­گویم.

آخر از همان لحظه ­ای که پر کشیدی به آغوش او، هر شب، شب چهارده است.

حق دارد ماه.

مگر می­ توان مهتاب نگاهت را نوشید و از شوق، تا ابد ندرخشید؟


بهشت، روی ماه است. بهشت خانۀ فرشته ­هاست.

پس به خانه خوش برگشتی، مهربان من.

نمی­ دانم کِی من را دعوت می ­کنی به خانه ­ات.

دلم لک زده برایت.

بیا پشت همین پنجره. پنجره­ ای که همیشه به امید تماشای تو باز است.

بیا و دستم را بگیر و طعم پرواز بر روح خفتۀ من بچشان.

بیا و من را ببر.

من هم نفس ­­هایم در این اتاق جا می ­گذارم.

می­ رویم و از آن بالا، برای زمین دست تکان می ­دهیم.

برای آدم­ هایی که اشک ­هایشان قطره­ قطره می ­ریزد روی سنگی که به نام ماست؛ و گلبرگِ لاله ­هایی که برایمان آورده ­اند، رنگ می­ بخشد به صورت سرد سنگ بی­ روح.

دست در دست، می ­دویم تا انتهای باغ بی ­انتهای بهشت. تا انتهای ابدیت.

بیا و مرا ببر به آسمان، فرزند ماه.





ادبیاتنویسندگیعاشقانهدلنوشتهمرگ
۳
۳
Queen Viana
Queen Viana
اندکی بنشین؛ به صرفِ چای و جانِ شیرینم.
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید