آری،
ماه انتظارت را می کشید.
برای همین رفتی.
آخر مگر پارۀ تن ماه، جایش روی زمین است؟
می دانی، برای این که کنار من بمانی، تنها یک راه وجود داشت.
این که بال هایت را می بریدم.
هرگز!
من هرگز نمی توانستم چنین کنم!
گوشۀ امن جهان را می بریدم؟!
درد را مهمان چهرۀ لطیفت می کردم؟!
هرگز!
خوب می دانستم که شبی، چراغِ آسمان تو را خواهد خواند.
و تو خواهی رفت و تمام ماهتاب وجودت را با خود خواهی برد.
هرچند که ماهتاب خاطره ات، هنوز گرم می تابد در این قلب رنجور، نازنین.
کسی نبود خبر نداشته باشد که تو فرزند ماه هستی.
می خندیدی و چشم هایت هلال ماه می شد.
حرف می زدی و لالایی ماه طنین می انداخت در گوش کهکشان.
رنگ مهتاب می زدی بر هر آنچه نگاه می کردی.
ماه می نوشتی در کتاب تاریکی ها.
بودی و ماه بودی.
بودی و نور بودی.
زیبای من، زیبای من.
می بینمت.
تا سحر، هر شب خیره به آسمان می مانم و نورافکنی ات را به تماشا می نشینم.
می بینمت که گرد ماه می چرخی و بال هایت را حلقه می کنی به دورش. برایش قصه می گویی.
قصۀ تو و من.
با آواز شب می رقصی و ستاره ها، همه محو می شوند از چنان زیبایی.
فکر کنم برایش خوش قدم بوده ای، جانا.
ماه را می گویم.
آخر از همان لحظه ای که پر کشیدی به آغوش او، هر شب، شب چهارده است.
حق دارد ماه.
مگر می توان مهتاب نگاهت را نوشید و از شوق، تا ابد ندرخشید؟
بهشت، روی ماه است. بهشت خانۀ فرشته هاست.
پس به خانه خوش برگشتی، مهربان من.
نمی دانم کِی من را دعوت می کنی به خانه ات.
دلم لک زده برایت.
بیا پشت همین پنجره. پنجره ای که همیشه به امید تماشای تو باز است.
بیا و دستم را بگیر و طعم پرواز بر روح خفتۀ من بچشان.
بیا و من را ببر.
من هم نفس هایم در این اتاق جا می گذارم.
می رویم و از آن بالا، برای زمین دست تکان می دهیم.
برای آدم هایی که اشک هایشان قطره قطره می ریزد روی سنگی که به نام ماست؛ و گلبرگِ لاله هایی که برایمان آورده اند، رنگ می بخشد به صورت سرد سنگ بی روح.
دست در دست، می دویم تا انتهای باغ بی انتهای بهشت. تا انتهای ابدیت.
بیا و مرا ببر به آسمان، فرزند ماه.

