خانهام ویرانهای دور است
بنشسته است تنها
پشت کوهی کز جهانم قامت خورشید میپوشد
شب است اینجا
نفس، از مرگ آرامی که رنگ از لالهها برچید، مینوشد
شب است اینجا، زمستان است و تنها نیستم، کابوس هم اینجاست
شمعی مهربان اما، سرانگشتان گرمش، آتشین در باور خورشید میسوزد
و دنیا را به سوی روشنای کوچک جانش فراخوانده است
هنوز از نور میراثی به جا مانده است
تویی آن شمع و من پروانهای مجنون که با لبخند میسوزد...
دلی اما نباید بست بر قربانی افسوس، بر میرا!
به سوگ خویش بنشین، شمع من، فردا!
که با تیر زمان، امید میمیرد
تو میسوزی و هر شب را مهی از دود میگیرد
و ما محکومِ خالی بودن از رنگیم، باز
بگو، تاریکی مطلق!
طلوع آن سوی مرز کوه، افق بشکافته است
ولی شب روی چشمم سایهها انداخته است
به پشت کوهها، راهی نمیبینم
تو میبینی؟
