ویرگول
ورودثبت نام
ویدا کرمی
ویدا کرمیمترجمی که روانشناس شد... درکی که حاصل فهم دردهام بود رو باهات به اشتراک می‌ذارم ... شاید به تو هم کمک کنه!
ویدا کرمی
ویدا کرمی
خواندن ۶ دقیقه·۳ سال پیش

از ترسات نترس! بترس که با همین ترسات بمیری!

سال‌ها پیش از برادرم یه جمله شنیدم که خیلی برام جذاب بود:

بترسی مُردی!

جمله جالبی بود اما من اون روزا در سطحی از آگاهی نبودم که بتونم عمق این جمله رو درک کنم. از دو سال پیش (الان سال ۱۴۰۲ هست که دارم برات می‌نویسم) که فهمیدم تمام زندگیم با ترسام جلو رفته و خیلی از فرصت‌ها رو به خاطر همین ترسا از دست دادم و نتونستم به زندگی دلخواهم برسم، قضیه ترس و چیزای ترسناک برام یه شکل دیگه به خودش گرفت. الان دیگه عمیقاً به این باور رسیدم که:

هر چی سخت‌تر و ترسناک‌تر، ضرورت انجامش بیشتر!

حالا چرا و چجوریش رو توی جمله‌های پایینی خوب برات باز می‌کنم.

می‌دونی! همه ما از وقتی که به دنیا می‌يایم از یه چیزایی می‌ترسیم. هر چی بزرگ‌تر می‌شیم، این ترسا هم بیشتر و ریشه‌دارتر می‌شن.

شاید بگی خب از ترس باید ترسید دیگه! مگه می‌شه بدون ترس زندگی کرد!

برای جواب دادن به این سؤل، بشنو از فروید که می‌تونه درک این بحث رو برات راحت‌تر کنه.جناب فروید می‌فرمان ما سه نوع ترس داریم:

  • ترس واقعی
  • ترس روان‌رنجور
  • ترس اخلاقی

ترس واقعی همون خطراتی هستن که در دنیای بیرون وجود دارن، مثل ترس از حیوانات وحشی، ترس از جنگ یا ترس از رد شدن از یه خیابون خیلی شلوغ و پر تردد که می‌تونه منجر به تصادف بشه (این یکی از ترس‌های خود منه که برات مثال زدم :)). ترسای واقعی، همون ترسایی هستن که می‌گی مگه می‌شه آدم بدون ترس زندگی کنه!

ترس روان‌رنجور، ترس ناخودآگاهیه که ریشه در کودکیمون داره و به سه صورت متناسب (با موقعیت)، نامعقول (نامتناسب با موقعیت) و وحشت‌زدگی بروز می‌کنه.

ترس اخلاقی هم به تخطی از بایدها و نبایدها و ارزشهامون مربوط می‌شه.

بیشتر ترسایی که ما توی زندگی باهاشون طرفیم، همون ترسای روان‌رنجور هستن. مثلاً ترس از اینکه دوست داشتنی نباشیم، به اندازه کافی خوب نباشیم، ضعیف باشیم، تنها بمونیم، اشتباه کنیم، سرزنش بشیم، شکست بخوریم، پیر بشیم، مریض بشیم، بهترین نباشیم، همه چی تحت کنترلمون نباشه، اعتماد کنیم و ازمون سو استفاده بشه، حمایت نشیم، دیگران رو ناراحت کنیم، عیب و ایرادهامون برملا بشه، پذیرفته نشیم، لذت نبریم و الی آخر ...

حتماً تو هم یک یا چند تا از این ترسایی که گفتم رو داری و توی اطرافیانت هم دیدی.

نکته جالبی که باید بدونی اینه که این ترسا فقط توی ذهن ما به رسمیت شناخته می‌شن و خودمون برای خودمون ساختیمشون چون یه سری از موقعیت‌هایی که در دوران کودکی تجربه کردیم باعث شدن چنین ترسایی درون ما شکل بگیرن و اونقدر با ما موندن و بزرگ شدن که به واقعیت زندگیمون تبدیل شدن. طوری که برای ما یک امر مسلم هستن و تمام زندگیمون بر اساس اونا پیش می‌ره.

مثلاً کسی که ترس از اشتباه کردن داره، مدام نگران و مضطربه که نکنه خرابکاری کنم یا نکنه دیگران خرابکاری کنن. و به خاطر همین ترس، از خیلی موقعیت‌ها اجتناب می‌کنه تا مبادا اشتباهی رخ بده. اکثر آدما این ترس رو با خودشون دارن و بدون اینکه ازش آگاه باشن، زندگیشون داره تحت تأثیر این ترس قرار می‌گیره یعنی تحت تأثیر این ترس تصمیم می‌گیرن، فکر میکنن، رفتار می‌کنن و مسلماً متناسب با همین ترس هم نتیجه می‌گیرن!

می‌دونی چی می‌خوام بگم؟

این ترسا همون چیزایی هستن که اراده مارو محدود می‌کنن، مارو کنترل می‌کنن و قسمت اعظمی از مشکلات مارو به وجود می‌یارن. اما چون ازشون بی‌خبریم و کاری هم باهاشون نداریم، اونام سر تخت پادشاهی جا خشک کردن و لحظه‌هایی که می‌تونیم اقتدار داشته باشیم و قدرتمندانه عمل کنیم رو به لحظه‌هایی تبدیل می‌کنن که از موضع ضعف عمل می‌کنیم.

خوبه که بدونی ما آدما هر لحظه اراده کنیم و پا توی دل این ترسا بذاریم، می‌تونیم ازشون عبور کنیم. خودمونی تر بگم، هر لحظه که اراده کنیم، کُت تنِ ماست. اینجای حرفمو خیلی با دقت بخون و بهشون فکر کن.

«ترسای ما میان تا مارو بزرگ کنن.»

یعنی چی؟

یعنی ترسا میان تا ببینن چند مَرده حلاجیم!‌ میان ما بترسیم اما دل به دریا بزنیم، اراده کنیم و اقدام کنیم. می‌دونی وقتی با وجود ترسی که داریم، اقدام می‌کنیم چه اتفاقی میفته؟ وقتی می‌ریم سراغ چیزی که ازش می‌ترسیم و به اصطلاح باهاش روبرو می‌شیم، قوی‌تر می‌شیم؛ روانمون بزرگ می‌شه.

بار اول که انجامش بدیم می‌بینیم اااااا، با وجود ترسی که داشتیم انجامش دادیم اما بلایی سرمون نیومد! هنوز زنده‌ایم! تازه حس خیلی خوبی هم به خودمون داریم! احساس افتخار به خود، اعتماد به نفس و قدرت می‌کنیم! و همین حس شیرین باعث می‌شه دفعه بعدی راحت‌تر و با تسلط و جسارت بیشتری انجامش بدیم و کم‌کم می‌بینیم که دیگه اثری ازون چیزی که اسمش ترس بود باقی نمونده! تجربش رو داری؟؟!

وارد شدن به ترسامون و انجام دادن کارایی که ازشون می‌ترسیم، مارو نمی‌کشه اما موندن توی اون ترس‌ها همه چی مارو نابود می‌کنه.

نکته بسیار بسیار مهمتر اینه که راه پیشرفت ما آدما، از مواجهه و عبور از همین ترسا می‌گذره. یعنی وقتی از اشتباه کردن و سرزنش شدن و کنترل شدن و تنها موندن و اعتماد کردن و غیره نترسیم و دقیقاً وارد همون موقعیتی بشیم که ممکنه این ترسارو در ما تحریک کنه و حتی تجربشون کنیم، فرصت‌های رشد و ترقی زیادی برامون پیدا می‌شه که قبلاً برامون وجود نداشت چون همش ازشون فرار می‌کردیم!

و نکته قابل توجه دیگه اینه که از هر چی بترسی سرت میاد! از هر چی فرار کنی، دنبالت می‌کنه حتی اگه بری کره ماه! پس هر وقت از هر چی ترسیدی، بشین برای خودت روشن کن که اگه ازون ترس عبور کنی، چه چیزایی بدست میاری! چیزایی که عبور از اون ترس برات میاره بیشتر و ارزشمندتره یا زندگی کردن توی قفسی که از ترس برای خودت ساختی و اشتباهی اسمش رو گذاشتی امنیت خاطر!

و یادت باشه که شجاعانه زندگی کردن، کار هر کسی نیست!

مهمترین دستاورد مواجهه با ترسامون، اعتماد به نفس و قدرت روانی بالاست که کلید تمام موفقیت‌هاست.

اون بالا گفتم هر چی سخت‌تر و ترسناک‌تر، ضرورت انجامش هم بیشتر. می‌تونی آدمی رو تصور کنی که چنین خصلتی داره؟ یعنی می‌ترسه و قبول داره که می‌ترسه اما می‌ره توی دل ترساش تا ازشون رد بشه و اجازه نمی‌ده ترساش زندگیش رو کنترل کنن. یعنی آدمی که از کارای سخت فرار نمی‌کنه اتفاقاً می‌ره سراغ کارای سخت و انجامشون میده چون انقدر به خودش و توانمندی‌هاش باور داره که می‌دونه می‌تونه از پسش بربیاد.

حالا یه سؤال مهم!

به نظرت یه همچین آدمی می‌تونه موفق نشه؟ می‌تونه ضعیف باشه؟ می‌تونه جذاب نباشه؟ می‌تونه دوست داشتنی نباشه؟ می‌تونه قابل احترام نباشه؟ می‌تونه شایسته و لایق نباشه؟ می‌تونه تنها بمونه؟ می‌تونه خوشبخت نباشه؟

حتماً بهش جواب بده!

یادت نره که بترسی مُردی!

ترس یعنی در جا زدن ، مرگ عزت نفس، مرگ آروزها، مرگ رؤیاها، مرگ شادی، مرگ لذت، مرگ آرامش ...

از ذهنت بیا بیرون! ترس‌های تو بیرون از ذهنت هیچ اعتباری ندارن! ترسات واقعی نیستن! هرگز فراموش نکن که تو ترسات نیستی! تو قوی‌تر از هر ترس و سختی و مانعی هستی! تو اومدی که بترسی اما بری جلو. ترس‌ها و سخت‌ها و موانع میان تا تو ازشون و عبور کنی و هربار بزرگ‌تر و بزرگ‌تر بشی. و این طرح زندگی انسان برای تکامله.

این جمله از استادمه که می‌گه از این نترس که ترسات سرت بیاد. با تمام قدرتی که داری باهاشون مقابله کن و از شون رد شو. از این بترس که توی همین ترسای غیرواقعی کوچیک بمونی و همونجوری با ذهن و روح و روانی کوچیک هم تموم شی!

خودتو بیشتر بشناس! خودتو باور کن ❤️

یه جمله قشنگ از یه رفیق قدیمی یادم اومد که برات می‌گم:

در نبرد با روزهای سخت، این انسان‌های سخت هستند که می‌مانند نه روزهای سخت!

اگه خواستی در این مورد و موارد مشابه بیشتر با هم صحبت کنیم، آدرس اینستاگرامم رو داشته باش:

https://www.instagram.com/vdakarami/


آگاهیروانشناسیاعتماد به نفسرشدخودشناسی
۳
۱
ویدا کرمی
ویدا کرمی
مترجمی که روانشناس شد... درکی که حاصل فهم دردهام بود رو باهات به اشتراک می‌ذارم ... شاید به تو هم کمک کنه!
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید