
"در جهانم همه چیز نیکوست". این جمله مال کتاب شفای زندگی لوییز هِی ه. حتماً کتابخونی که داری پست ویرگولی منو میخونی! از آشناییت خوشبختم!
بذار از اینجا شروع کنم. تا چند وقت پیش تعبیر من از جمله لوئیز هی این بود که باید چیزایی که میخوای رو مدام به زبون بیاری طوریکه انگار همین حالا داریشون، ذهنیت مثبت داشته باشی و بخشهای خوب همه چیز رو توی زندگیت بزرگ کنی تا به حکم قانون تمرکز، بخشهای مثبت در زندگیت گسترش پیدا کنه. و جهان نیکو یعنی جهانی پر از شادی، آرامش، لذت و همه چیزهای دلپذیر. اما...
"در جهانم همه چیز نیکوست". جهان من پر است از چیزهایی که دوست دارم. جهان من، پر است از نعمت، برکت، عشق، سلامتی، آرامش، امنیت، شادی، هماهنگی ...
میخوام برات از داستان تغییر خودم بگم. شاید تغییر من، تغییر تو هم باشه! و شاید با شنیدن حرفای من، تغییری برای تو هم اتفاق بیفته! آخه میدونی، قویاً معتقدم که هیچکس اتفاقی جایی حاضر نمیشه! حتماً باید بدونی که خوردی به پُست من.
خب بذار اینجوری برات بگم. اخیراً (سال 1400) که وارد یه دنیای جدید شدم و به دست استادی بزرگ (خانم دکتر بیتا حسینی)، معنای زندگی برام عمیقتر و متفاوتتر شد، و تعبیرم هم از جمله "همه چیز در جهانم نیکوست" لوییز هی تغییر کرد و پنجره ای رو به چشم انداز جدیدی برام باز شد...
آره، هنوزم در جهانم همه چیز نیکو بود اما این بار، این نیکویی متفاوت بود! چطور؟
با وجود هر چیزی که در جریان بود! با تمام سختها، با تمام تلخها، با تمام پیچها و خمها! با تمام نداشتهها! با تمام نبودنها! با نگاه تازه، میتونستم بگم با «هر آنچه که هست، در جهانم همه چیز نیکوست.»
دقت کردی چی شد؟ جمله خیلی عمیقه ها! با تمام آنچه که هست، در جهانم همه چیز نیکوست!
حتماً توی دنیای واقعی یا حداقل توی فیلما، آدمایی رو دیدی که با وجود اینکه زیر یه خروار مشکل هستن، آرومن و میگن «راضیم به رضای خدا». اینا یه فلسفه قوی برای زندگیشون دارن؛ فلسفه ای که وجودشون رو مملو از اعتماد کرده و آرامش، روح و روانشون رو فرا گرفته!
چطور در جهانم همه چیز نیکوست؟ بی مقدمه میگم. چون هر چیزی که هست، درست است! چون به حکم هوشمندی کائنات، همه چیز در زندگی ما تحت کنترله. نه خدا، نه هستی، و نه موجودات دیگه با من و تو عِناد ندارن و نمیخوان مارو آزار بدن!!!
همه چیز تحت کنترله.
خب حالا بذار بریم توی دل این فلسفهه که بهت گفتم! زیاد حاشیه نمیرم. فشرده اما قابل درک صحبت میکنم، فقط باید خوب دل بدی و بهش فکر کنی.
فلسفه آدم آروما میگه زندگی زمینی، مثل یه مدرسه بزرگه. من و تو به این مدرسه اومدیم تا با نمره آدمیتِ بالا فارغالتحصیل بشیم. من و تو اومدیم تا از طریق زندگی کردن، خودمونو تجربه کنیم. آدمها و داستانهای زندگیمون، هر چقدر هم سخت و تلخ، میان تا حقیقت وجودی مارو به ما نشون بدن. میان تا در تعامل با اونها بفهمیم کجاها ایراد داریم؟ کجاها کم داریم (افراط)؟ کجاها زیادی داریم (تفریط)؟ میدونی که! تعادل بهترین حالت برای همه چیزه!
ما هستیم تا تجربه کنیم و در خلال این تجربهها، هر بار ایراد و ضعفی در خودمون رو بشناسیم. ما تجربه میکنیم، هر چقدر سخت و تلخ، تا بفهمیم. ما درد میکشیم تا به فکر چاره بیفتیم! درست مثل وقتیکه تا دندون درد نیاد سراغمون، به فکر دندونپزشکی و درست کردن دندونامون نمیافتیم.
ما از درد به درک (فهم) میرسیم.
توی دنیای جدیدم، با همه شرایطی که بر من واقع میشه، همه چیز در جهانم نیکوست! نیکوییِ این چیزهایی که بر من گذشته و میگذره هم، هشدار و درسیه که برای بیداری و رشد ذهن و روح و روان من داره. خوب به چیزایی که داری میخونی فکر کن. اگه لازمه، چندباره بخون.

دقت کردی وقتی دچار مسئله بغرنجی میشی یا وقتی دچار اندوه شدیدی میشی، خیلی میری توی خودت، خیلی متفکر میشی!!! چون «درد» تو را به فکر فرو میبره.
گاهی خارج شدن از این حالت متفکرانه، تو رو به آدمی بیتفاوت، سرد، خشن یا حتی دلمرده تبدیل میکنه. خب، اینجا یعنی تو نتونستی پیام داستانهاتو درست بفهمی. از زیر آوار تجربههات، با دست و پای شکسته اومدی بیرون!چون تعبیر اول رو از "در جهانم همه چیز نیکوست" داشتی و حالا میبینی نه باباااا! اصلنم همه چیز در جهانم نیکو نیست!!!
اما وقتی معنای زندگیت عوض میشه و باور میکنی که "زندگی چیزی جز آن است که میبینی"، تعبیر "همه چیز در جهانم نیکوست" هم برات عوض میشه.
دیگه توی همون غار تنهایی که از دردِ رنجهات بهش پناه بردی، به خودت نمیگی "خدایا! چرا من؟؟" یا "اینم شانس منه!" در عوض، به خودت میگی "چرا باید اینارو تجربه میکردم؟ همه اینا میخوان به من چی بگن؟"
مریضی سخت گرفتم! نکنه باید بیشتر حواسم به خودم و سلامتیم میبود و قدر سلامتیم رو میدونستم؟
گرفتار بیکاری و بیپولی و فشار مالی شدم! نکنه باید با برنامهتر، متمرکزتر و هدفمندتر دنبال کار و مهارت باشم؟
جدا شدم! نکنه باید ایرادای شخصیتم رو پیدا کنم و برای تجربیات موفقتر، خودمو بهتر کنم؟ نکنه چیزایی هست که بلد نیستم؟
سرم کلاه گذشتن یا قالم گذاشتن! زدن زیر حرفشون! نکنه باید پختهتر و عاقلانهتر اعتماد کنم و برنامه جایگزین داشته باشم؟

میبینی؟ وقتی معنای زندگیت عوض میشه، توی همه چیز فقط دنبال خودت میگردی! دست از اتهام زدن، محکوم کردن، حمله کردن و سرزنش کردن بقیه برمیداری! دید مسئولانه پیدا میکنی. چون باور داری هر چی تجربه کردی برات پیغام داشته! باید چیزی رو در خودت تغییر میدادی که در آینده بهتر زندگی کنی، ذهنت بازتر و روحت بزرگتر بشه.
شاید بپرسی "خب مرگ عزیزترینم چه ارتباطی به تغییر درون و رشد شخصیتم داره؟" برای جواب دادن به این سؤال باید خیلی عمیق بشیم. اما همینقدر بگم که باید یادمون بمونه که ما برای زندگی جاودانه روی زمین نیومدیم. فرصت برای همه ما محدوده. هر آمدی، یه رفتی داره. میایم تا یاد بگیریم و بریم، میایم به هم یاد بدیم و بریم.
و رفتن از این دنیا، آخر ماجرا نیست. ما روحهای فناناپذیریم. مسیر رشدمون ادامه داره حتی بعد از زندگی روی زمین. پذیرفتن مرگ برامون سخته چون معنای حقیقی زندگی برامون روشن نشده! برای رسیدن به این درک، کتابهای زیادی میتونی بخونی (مثلاً کتاب سفر روح از مایکل نیوتن و کی ز مردن کم شدم از آنیتا مورجانی).
«زندگی، سفریست از جهل به آگاهی.»

وقتی با تمام فراز و نشیبهای زندگی، گرفتاریها و چالشهای مالی، چالشهای عاطفی، چالشهای خانوادگی، چالشهای اجتماعی، بیماری و هر چیز دیگهای بتونی بگی "در جهانم همه چیز نیکوست" یعنی زندگیت معنای عمیقی پیدا کرده. یعنی عشق خدارو توی همه لحظهها، آدمها و ماجراهای زندگیت میبینی! و عشق خدا، اشتیاق برای متعالی شدن ماست.
هر بار خدا با یه داستان جدید میاد سراغت تا بهت بگه "ببین منو! اینجای کارت ایراد داره! بفهم، برطرفش کن و بزرگتر شو!"
وقتی زندگیت معنای عمیقی به خودش میگیره، دیگه دنبال چیزی جز پیدا کردن دلیل تجربه اون ماجرا نیستی. یعنی تمرکزت میره روی خودت؛ فقط دنبال بر طرف کردن اون چیزی در خودت هستی که باعث شده آسیب بخوری یا تلخی تجربه کنی.
و وقتی همه حواست به این موضوعه، با هر پیشامدی بزرگتر میشی. رفتهرفته آرومتر میشی، قویتر میشی. چرا؟ چون یقین داری که "همه چیز در جهانت نیکوست"؛ یقین داری که هر اتفاقی متناسب با نیاز تو به رشد و تحول میاد سراغت تا صیغلت بده و بهت کمک کنه از خودت یه آدم بهتر بسازی.
اگه میخوای تجربهای دیگه برات تکرار نشه، فقط باید خودتو تغییر بدی. در حقیقت، باید ضرورت تجربه دوباره اون مسئله رو برای خودت از بین ببری. نه اینکه بد بشیا! باید بلد بشی! فقط با یاد گرفتنه که میتونی راه تکرار رو ببندی!
«همه ما در برنامههامون (جهلها، ترسها، ضعفها) گیر کردیم!»
در تمام لحظات باید حواسمون به درونیات خودمون باشه! اسم دیگه این حواسجمعی، خودآگاهیه، خودآگاهی! درواقع، خودآگاهی یعنی شاگرد زرنگ باشیم تا زودتر به مراحل وجودی بالا برسیم.
اگه خواستی بیشتر درباره خودآگاهی بدونی، یه نگاهی هم به مقاله خودآگاهی به زبان ساده بنداز.
خلاصه که جایی که مشکل هست، پیچوخم هست اما معنایی بزرگتر هم هست و با همون پیچوخمها هم مطمئن باش که "همه چیز در جهانت نیکوست". میدونم پذیرفتن چیزایی که خوندی آسون نیست! میدونم آدمی که بیست سال، سی سال، چهل سال، پنجاه سال یا بیشتر با یه ذهنیت دیگه زندگی کرده، نمیتونه به این راحتیا چنین حرفایی رو بپذیره! اما تنها راه نجات و رهایی همینه! باید معنای زندگی رو بزرگ کرد. تنها ناجی، خودتی! باید خودت به فریاد خودت برسی! راه دیگهای وجود نداره!

وقتی به این پذیرش برسی، میبینی که دنیا چقدر آرومتر و دلپذیرتره! احساس قدرت و کنترل بیشتری بهت دست میده. اونوقت چیزی جز عشق و سپاسگزاری نداری که به جهان هستی بدی! بعدش میدونی چه اتفاقی میفته؟؟؟
در بالاترین فرکانس کائنات قرار میگیری: فرکانس عشق و سپاسگزاری. اونوقت چیزایی که تجربه میکنی هم در همین فرکانس هستن! مشکل بازم هستا اما جنس مشکلت با قبلنا خیلی فرق داره! و البته، تجربیات بهتر، آرامش بیشتر، هماهنگی بیشتر، شادی بیشتر، لذت بیشتر هم از راه میرسه. باور نمیکنی؟ تنها راه اثباتش اینه که خودت امتحانش کنی!
دوست خوبم که وقت با ارزشت رو برای خوندن نوشتههای من صرف کردی، اگه اولینباره این مطالب به گوشت میخوره، پیشنهاد میکنم کتاب محدودیت صفر جو ویتالی رو که خودم ترجمش کردم بخونی تا بیشتر با این فلسفه آشنا بشی.
اما یادت باشه که نباید این کتاب رو روخونی کنی! عمیق بخون. به جملههاش فکر کن. فکر کن و فکر کن و فکر کن. اونوقت به جایی هدایت میشی که باید بشی! منم این مسیرو تجربه کردم، واسه همینه که اصرار دارم تو هم بزنی به جاده!

فعلاً تا اینجا کافیه. به همینایی که خوندی خوبِ خوب فکر کن. اگه زمان درک و جذب و تحولت رسیده باشه، مطمئن باش ساده عبور نمیکنی! گوارای وجودت! آرامشی فراتر از درک بشر حاکم لحظههات باشه ❤️
آدرس من در اینستاگرام:
https://www.instagram.com/vdakarami/