موج دریا زده را تنگه ساحل قفس است
ماهی تُنگ نباشد دل طوفانی ما
عاقلان پا مگذارید به میخانه ی عشق
داغ صد مهر جنون خورده به پیشانی ما
خرقه و اطلس و دیبا همگی مال شما
خرقه ای نیست برازنده ی عریانی ما
زلف ما چون خم زنجیر گره در گره است
شانه رم می کند از فرط پریشانی ما
این شعر اسحاق انور خلاصه زندگی من هست هر واژه و هر مصرع اش. حزن صدای انور هم صدای همه تلاش های من بود."بود"
