ویرگول
ورودثبت نام
وارِنا ، پناهگاه جان 🫂🕊️
وارِنا ، پناهگاه جان 🫂🕊️
وارِنا ، پناهگاه جان 🫂🕊️
وارِنا ، پناهگاه جان 🫂🕊️
خواندن ۲ دقیقه·۳ ماه پیش

disenfranchised grief سوگ به رسمیت نشناخته

نمایشگاه مفهومی سوگِ به رسمیت نشناخته شده
نمایشگاه مفهومی سوگِ به رسمیت نشناخته شده

تصور کنید زن جوانی که تمام دوره های آموزشی رانندگی را گذرانده است ؛گواهینامه دارد ولی پشت فرمان که می نشیند - تنها - قلبش می کوبد ؛ نفسش می گیرد و همه چیز گنگ می شود .

در نگاه اول ؛ این فقط یک فوبیای خاص بنظر می رسد . شاید ترس از صدمه زدن به کسی ؛ شاید یاد آور تصادفی در کودکی . اما در مسیر درمان لایه لایه به عمق می رود ؛ زیر آن فوبیا ؛ یک اضطراب اجتماعی قدیمی تر پیدا می شود . آیا همه ماجرا همین است ؟ نه !

نقب نهایی به جایی می رسد که یک باور سال ها پیش در کودکی شکل گرفته است :( من کنترلی بر خودم ندارم . من مرز ندارم) . یک آزار گر ؛ یک زخم قدیمی که خود کارآمدی ِاین زن را از همان جا شکل داده است . حالاهر بار که با موقعیتی روبه رو می شود که مسئولیتش - و گاه جان خود یا دیگری- کاملا به عهده اوست ؛ همان حس قدیمی ِ( من از پسش برنمی آیم ) دوباره بالا می زند . و همه چیز دوباره فرو میریزد .

درمان این زن ؛ یعنی به دست گرفتن ِدوباره ی مدیریت زندگی خودش - فکر ؛ باور؛ هیجان ؛ رفتار و رهایی از بند باورهایی که خودش هیچ وقت انتخابشون نکرده بوده است . دیگر هیچ صدایی ؛ هیچ موقعیتی ؛ نمیتواند او را در تله ی هیجانیِ ( من کنترلی برخودم ندارم ؛ همه ناایمن اند ) گرفتار کند .

این تازه آغاز رهایی ست . رهایی ای که آهسته پس از سال ها به دست می آید و باید بارها و بارها در موقعیت های مختلف تمرین شود تا ماندگار گردد.

درمان واقعی یعنی همین : یک مسیر عصبی ؛ بارها طی می شود تا از یاد نرود . مثل ردپایی که هر بار عمیق تر در برف می نشیند تاا گذرگاهی روشن پدید آید .

شاید حقیقت این داستان ؛ یک نوع سوگ حل نشده و به رسمیت نشناخته باشد : گریستن بر پیکره ی کودکی که در رنج آسیب محیطی غرق شده بوده و هیچ کس - حتی خودش - برایش سوگواری نکرده بود .

(این یک کیس فرضی و ترکیبی است ؛ صرفا برای مفهوم پردازی موضوع )

اضطراب اجتماعیدوره‌های آموزشیمدیریت زندگی
۰
۰
وارِنا ، پناهگاه جان 🫂🕊️
وارِنا ، پناهگاه جان 🫂🕊️
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید