
تصور کنید زن جوانی که تمام دوره های آموزشی رانندگی را گذرانده است ؛گواهینامه دارد ولی پشت فرمان که می نشیند - تنها - قلبش می کوبد ؛ نفسش می گیرد و همه چیز گنگ می شود .
در نگاه اول ؛ این فقط یک فوبیای خاص بنظر می رسد . شاید ترس از صدمه زدن به کسی ؛ شاید یاد آور تصادفی در کودکی . اما در مسیر درمان لایه لایه به عمق می رود ؛ زیر آن فوبیا ؛ یک اضطراب اجتماعی قدیمی تر پیدا می شود . آیا همه ماجرا همین است ؟ نه !
نقب نهایی به جایی می رسد که یک باور سال ها پیش در کودکی شکل گرفته است :( من کنترلی بر خودم ندارم . من مرز ندارم) . یک آزار گر ؛ یک زخم قدیمی که خود کارآمدی ِاین زن را از همان جا شکل داده است . حالاهر بار که با موقعیتی روبه رو می شود که مسئولیتش - و گاه جان خود یا دیگری- کاملا به عهده اوست ؛ همان حس قدیمی ِ( من از پسش برنمی آیم ) دوباره بالا می زند . و همه چیز دوباره فرو میریزد .
درمان این زن ؛ یعنی به دست گرفتن ِدوباره ی مدیریت زندگی خودش - فکر ؛ باور؛ هیجان ؛ رفتار و رهایی از بند باورهایی که خودش هیچ وقت انتخابشون نکرده بوده است . دیگر هیچ صدایی ؛ هیچ موقعیتی ؛ نمیتواند او را در تله ی هیجانیِ ( من کنترلی برخودم ندارم ؛ همه ناایمن اند ) گرفتار کند .
این تازه آغاز رهایی ست . رهایی ای که آهسته پس از سال ها به دست می آید و باید بارها و بارها در موقعیت های مختلف تمرین شود تا ماندگار گردد.
درمان واقعی یعنی همین : یک مسیر عصبی ؛ بارها طی می شود تا از یاد نرود . مثل ردپایی که هر بار عمیق تر در برف می نشیند تاا گذرگاهی روشن پدید آید .
شاید حقیقت این داستان ؛ یک نوع سوگ حل نشده و به رسمیت نشناخته باشد : گریستن بر پیکره ی کودکی که در رنج آسیب محیطی غرق شده بوده و هیچ کس - حتی خودش - برایش سوگواری نکرده بود .
(این یک کیس فرضی و ترکیبی است ؛ صرفا برای مفهوم پردازی موضوع )