سلام امیدوارم حالتون خوب باشه
اگر تا به حال نوشته های منو دنبال کرده باشید، تقریبا همه نوشته هام از نوع فنی یا نیمه فنی هستند.
امروز تصمیم گرفتم نوشته ای غیر فنی هم در بین بقیه نوشته هام در صفحه شخصی خودم در سایت ویرگول منتشر کنم.
همینطور که در اینترنت و شبکه های اجتماعی به دنبال یک مطلب جالب می گشتم، به طور اتقاقی با یکی از معروف ترین نوشته های آقای توماس فریدمن آشنا شدم.
این نوشته در سال ۲۰۱۲ در سایت نیویورک تایمز منتشر شده بود.
اگر علاقه مند به خواندن کامل این نوشته هستید، می تونید از اینجا به نوشته اصلی دسترسی پیدا کنید.
من خلاصه ی این نوشته رو از یکی از کانال های شبکه های اجتماعی برداشتم.
گاهی از من میپرسند :
به جز كشور خودت به كدام كشور ديگر علاقه داری؟
هميشه يك جواب داشتهام : تايوان
مردم میپرسند : تايوان؟ چرا تايوان؟!
جواب خيلی ساده است!
چون تايوان صخرهای در دريايی پر از امواج طوفانی و بدون منابع طبيعی براي زندگی كردن است.
حتی برای ساخت و ساز بايد شن و ماسه را از دشمن خود یعنی چين وارد كند!
اما با وجود همه اينها چهارمين ذخاير كلان مالی دنيا را در اختيار دارد.
زيرا به جای كندن زمين و استخراج هر آنچه كه بالا میآيد، تايوان ذهن و افكار 23 ميليون تايوانی را میكاود.
استعدادشان را
انرژيشان را
و هوش و ذكاوت شان را
چه زن و چه مرد.
هميشه به دوستانم در تايوان میگويم: شما خوشبختترين مردم دنيا هستيد.
چطور اينقدر خوشبخت شدهايد؟
شما نه نفت داريد، نه سنگآهن نه جنگل نه الماس نه طلا فقط مقدار كمی ذخاير ذغال سنگ و گاز طبيعی؟
شما استعدادهای انسانی را کشف و استخراج میکنید.
شما فرهنگ پرورش و تقويت مهارتهايتان را توسعه دادهايد.
كاری كه امروزه ثابت شده با ارزشترين و تنها منبع تجديدپذير واقعی جهان است.
از همراهیتون صمیمانه سپاسگزارم ...