چند وقت پیش با خودم فکر میکردم چقدر رفتار ما آدمها در فضای مجازی عوض شده.
گاهی فقط با دیدن چند ویدیوی کوتاه، چند هزار دنبالکننده و یک صفحه مرتب و حرفهای، درباره یک نفر قضاوت میکنیم و خیلی سریع به او اعتماد میکنیم.
اما واقعاً تعداد فالوئرها چقدر میتواند درباره توانایی یک آدم به ما بگوید؟
مثلاً فرض کنید کسی درگیر یک مشکل حقوقی شده و برای پیدا کردن راهنمایی، وارد فضای مجازی میشود. یک صفحه را پیدا میکند که ویدیوهای جذابی دارد، صحبتهایش قاطع است و خیلی از مطالبش هم پربازدید شدهاند.
طبیعی است که با خودش بگوید:
«خب، پس حتماً آدم باتجربهای است.»
اما آیا واقعاً همینطور است؟
به نظرم یکی از مهمترین چیزهایی که باید یاد بگیریم این است که بین دیدهشدن و قابلاعتمادبودن تفاوت وجود دارد.
این موضوع فقط درباره مسائل حقوقی نیست. تقریباً در هر حوزهای ممکن است با چنین شرایطی روبهرو شویم؛ از پزشکی و روانشناسی گرفته تا آموزش، سرمایهگذاری و حتی خرید یک محصول.
فضای مجازی به ما اجازه میدهد خیلی سریع اطلاعات جمع کنیم، اما همین سرعت گاهی باعث میشود قبل از اینکه تحقیق کنیم، تصمیم بگیریم.
اگر قرار است موضوع مهمی را به یک متخصص بسپاریم، بهتر است کمی بیشتر وقت بگذاریم.
فقط تعداد دنبالکنندهها را نبینیم.
فقط به ویدیوهای پربازدید اعتماد نکنیم.
فقط به تعریفهایی که در صفحه نوشته شده اکتفا نکنیم.
بهتر است درباره سابقه، تخصص و اعتبار حرفهای افراد تحقیق کنیم و اگر موضوع مهمی در میان است، چند منبع مختلف را بررسی کنیم.
حتی اگر یک نفر خیلی خوب صحبت کند و محتوای جذابی تولید کند، باز هم این موضوع بهتنهایی نمیتواند نشان دهد که برای مشکل ما بهترین انتخاب است.
شاید بد نباشد قبل از اعتماد کردن، یک سؤال ساده از خودمان بپرسیم:
«اگر این صفحه را در فضای مجازی نمیدیدم، باز هم با همین اطلاعات به این فرد اعتماد میکردم؟»
گاهی همین یک سؤال میتواند باعث شود کمی بیشتر تحقیق کنیم و تصمیم آگاهانهتری بگیریم.
در نهایت، فضای مجازی میتواند نقطه شروع خوبی برای شناختن آدمها و پیدا کردن اطلاعات باشد؛ اما شاید بهتر باشد آخرین مرحله تصمیمگیری ما نباشد.