خیلی‌ها هنوز وقتی ملکی را می‌خرند، خیالشان راحت است که یک قولنامه در دستشان دارند و اگر روزی مشکلی پیش آمد، می‌توانند به دادگاه مراجعه کنند.
اما ماجرا به این سادگی نیست.
در سال‌های اخیر مقررات مربوط به ثبت رسمی معاملات اموال غیرمنقول تغییر کرده و قانون «الزام به ثبت رسمی معاملات اموال غیرمنقول» مسیر معاملات ملکی را به سمت ثبت رسمی برده است.
نکته مهم اینجاست که طبق ماده ۱ این قانون، پس از راه‌اندازی رسمی سامانه موضوع ماده ۱۰ و گذشت مهلت مقرر، در مورد برخی معاملات ثبت‌نشده اموال غیرمنقول، دعاوی مربوط به آن معامله ممکن است در مراجع قضایی قابل استماع نباشد.
یعنی چه؟
یعنی دیگر نمی‌شود با خیال راحت گفت:
«قولنامه دارم، پس هر اتفاقی بیفتد بعداً از طریق دادگاه حلش می‌کنم.»
البته این به معنی بی‌اعتبار شدن تمام قولنامه‌ها یا یکسان بودن وضعیت همه معاملات قدیمی نیست. زمان معامله، نوع سند، وضعیت ملک و مقررات حاکم بر همان معامله اهمیت دارد.
به همین دلیل، قبل از خرید یک ملک، فقط قیمت و ظاهر خانه مهم نیست؛ مسیر حقوقی انتقال مالکیت هم باید بررسی شود.
گاهی یک معامله که روی کاغذ ساده به نظر می‌رسد، می‌تواند بعداً تبدیل به اختلافی چندساله شود.
شاید یکی از مهم‌ترین تغییرات در معاملات ملکی همین باشد:
«قولنامه داشتن» با «امن بودن معامله» یکی نیست.
