
خوب از هرچه بگذرم از تو ورخ زیبایت و وجود نازکت و روح لطیفت نمیگذرم. از تو گفتن عادت من شده است. به تو اندیشیدن خواب و خوراک را از من گرفته است. شب و روزم را دگرگون کرده است. دلم برای حرف زدن و همزمان خندیدن هایت تنگ شده است. آخر این چه حیاتی است که باید همه اش در حسرت تو شبش به روز برسد. اگر دنیا همین است و من بازیچه بازیهای رذلش اصلا نمیخواهمش. با آن قهر میکنم. من دنیایی را میخواهم که مرا با تو تنها بگذارد و دست از سرمان بردارد. من دنیایی را میخواهم که روی شانه های تو گریه کردن برایم حسرت نشود. من حیاتی را میخواهم که با تو در سایه چناری بنشینم و رقصیدن بیدها را با نسیم تماشا کنم.
من یک ملول از دنیا و بازیهایش هوای عاشقی را میخواهم، هوایی که در آن رسم دلربایی را یاد بگیرم و هر روز عاشق شوم. هر روز از نو گرفتار تو شوم. دلم برای همه روزهایی که گذشت تنگ میشود. دلم برای آینده ای که مال من و فقط تو هست از همین الانش هم تنگ است. من هوا را فقط برای نفس کشیدن نمیخواهم من هوای زلفانت را میخواهم که غرق در آن، سینه خالی ام را پر از عطر موهایت کنم.
همه چیز این روزها برایم سخت شده است، مینویسم که یادم باشد دنیا چه بی وفایی ها با من کرد و چطور از شش جهت هر چه میتوانست در تنگنایم قرار داد، شاید در بین همه این فشارهای زیاد یاد و خاطر تو و عطر حضورت بود که دنیا را جایی میکرد که بتوانم تحملش کنم. این فشارها که این روزها بر سرم آوار میشود را باید مرد بود تا از سر گذراند و من خودم را در همین مدت مرد عمل یافتم، مردی که قدرتش را از تو میگیرد و با جانی که تو به او میدهی پای همه شکنجه های زندگی می ایستد.
از وقتی آدمهای دزد و بی همه چیز را از دور و بر خودم خط زدم، تازه نفس تازه ای گرفتم. نفسی چنان تازه که همه زجرهای زندگی را پیشم پوچ کرد. خائنانی گرگ در پوست گوسفند که روی هر چه شیطان بود را سفید کردند. شرشان کم. همیشه تو و دلگرمی ام به تو بود که توانستم در میدان بمانم و هر طور هم که هست به جلو بروم. سخت بود ولی گذشت و میگذرد. و حالا من و تو آماده رقم زدن فصل جدیدی از عشقمان میشویم. عشقی که تازه شروعش است و عمرش به درازای هر دو جهان است. تا باد چنین بادا.