یاد تو که می افتم، یادی که همیشه همراه من است، مشکلات هرچقدر بزرگ هم، کمرنگ میشوند. یاد تو حتی بی خوابی را هم از سرم بدر میکند. یاد تو همه چیز را در ذهنم آزاد میکند، به تو که فکر میکنم گاهی پس ذهنم راه حل مشکلات هم پیدا میشود. یاد تو باعث میشود، یک قدم عقبتر بایستم، با یادت عشق بازی کنم و از بیرون گود به مشکلات نگاه کنم. تو بی آن که بدانی خیلی وقتها حلال مشکلات هم هستی.
یاد تو مرا به جلو میراند، یاد تو باعث میشود هرچه هم خسته باشم باز برای یک آینده مشترک با تو بجنگم. یاد تو باعث میشود که درد و رنجهای زندگی را بهتر تحمل کنم و چیزی مرا از پیش رفتن باز ندارد. من خام تو شده ام و خامی ای که هر لحظه بیشتر عاشقش میشوم.
تو که میدانی چقدر دلم پر است، همیشه اخم به صورتم دارم، ولی اگر لبخند بر لبم می آید بیشتر از پیشرفت کار، اثر تو و فکر کردن به تو است.
مخمل قرمر و مشکی من! یادت است چه روزها در کلبه مان داشتیم. تو چای میریختی و من داغ داغ مینوشیدم. زیاد دور نیست که دوباره دست در دست هم به سراغ کلبه خاک گرفته مان برویم و اول حسابی تمیزش کنیم و بعد تو دوباره چای بریزی و من سر بکشم. تو از سردی هوا گله کنی و من آتش شومینه چوبی را بیشتر کنم.
آخ نمیدانی چقدر دلم برای حضور دو تایی مان تنگ شده است. برای این که دست هم را بگیریم و از خوشی های روزگار و خاطرات خوشمزه مان بگوییم و بخندیم و به تو بگویم دیدی که همه چیز به مراد دلمان شد. حالا فقط من هستم و تو. حالا من هستم و تو و عشق و یک عمر حرف نگفته. خواب چیست، بیا حرف بزنیم تا دل صبح
