گاهی از سر و کله زدن با آدمها خسته میشوم. این جور وقتها دلم "یک تو" میخواهد تا مرا ببری و از عالم به درم کنی. که چشمانم را ببندم و تو هم کنارم باشی و هم فکرم با تو باشد. افسوس که گرفتاری های روزانه این فرصت ها را از ما میگیرد. ولی داشتم فکر میکردم زندگی اگر همه اش رنج است با خوشی های زودگذر چرا این خوشی را بیشتر نکنم. چرا سفر نروم. اگر تا سی سال دیگر زنده باشم، نه توان سفر رفتن دارم و نه احتمالا اشتیاقش را.نکند که آن موقع حسرت این روزها رو بخورم. اصلا الان چرا کاری که دوست دارم را انجام ندهم. کاری که حال دلم را خوبتر میکند، دستت را بگیرم و سفری را شروع کنیم، سفرهایی که هی تکرار شوند.اگر این هیجانات را هم تجربه نکنیم پس فقط رنج زندگی را با خودمان حمل میکنیم و با آن دست به یقه میشویم. پس کی به حال دل خودمان برسیم.
زندگی مثل کلافی سر در گم است، نوک کلاف را میگیری و هی با پیچ و تابهایش ور میروی تا گره هایش را باز کنی. کلافی که جنسش از پولاد است و جز دستهایت ابزاری هم نداری. هر روز باید دستهایت را مرهم بگذاری و با زخمها و تاولهایش باز گرفتار این کلاف شوی. تا جان داری این کلاف باز نمیشود. و تو هر روزت با همین زخمها و دردها میگذرد.
حالا این وسط اگر برنامه هایی برای دل خودت بگذاری که بین این کلاف باز کردن، استراحتی هم به دستان زخمی و روح تیرخورده ات بدهی که کار اشتباهی نیست. میدانم که باید این کار بکنم. ولی لعنتی یک حس در درونم است و بالم را میبندد و مرا به تحمل بیشتر دردها تشویق میکند. گاهی آسایش را از من میگیرد و حتی اگر سفری باشم یا کاری که از انجام آن لذت میبرم را انجام دهم، عذاب وجدان میگیرم که پس برای کار چه کردی. چقدر تفریح برگرد سر کارت. هنوز انجام نداده زیاد داری. دارم با این حسم میجنگم، شاید اگر روزی شکستش بدهم تو هم مرا بیشتر ببینی. خود واقعی ام را. میدانم همه گرفتار کلاف های خودشان هستند. کاش همه میتوانستن کمی بیشتر از کلافهایشان فاصله بگیرند و به خودشان هم برسند، به حال دلشان برسند. و من هم.
تا ببینیم چه میشود!
