درختمان را بکاریم؟ که زمانی که ما هم نبودیم بماند به یادگار از من و تو. بیا درخت کاج بکاریم، همیشه بهار باشد، توی دل زمستان و باد و بوران هم قامتش بلند باشد و یادگار پیمان عاشقانه من و تو باشد. درخت کاج میکاریم. برای همیشه زنده بماند و تا چرخ و فلک در کار است، عشقمان به دنیا طنین انداز شود. که همیشه همانجا باشد و آدما در کنارش عاشق شوند.
میدانی مخمل قرمز و مشکی من، آدمی که خیرش به بقیه نرسد که بویی از انسانیت نبرده، تو برایم آموزگاری بودی که یادم دادی گاهی حتی خواسته های دیگران را به خواسته خودم ارجحیت بدهم، بعد از آن دنیا قشنگ تر شد، دیدن لبخند آدمها به دلم نشست. غمهای دلم کمتر شدند، این کاجزرا هم میکاریم بیشتر از این که با زیبایی اش چشم ما را بنوازد، دل آیندگان را خواهد برد. فقط یک کاج نیست، نمادی از یک عشق بی حد است و نمادی از دل دردمند عاشق من.
میخواهم با همه توانمان فریاد بزنم و عشقت را به رخ عالم بکشم، که بگویم در تمام این روزهای سختی که میگذرانم اگر مهر و محبت تو حتی در تمام لحظاتی که تلخم و تلخ رو، نبود، دوام نمی آوردم. تو مثل درختی تنومند به من اجازه دادی با همه نازک خیالی ات به تو تکیه کنم و هر روز قدرت بگیرم و دوباره به میدان برگردم. دلم برای همه لحظات با تو بودن همیشه تنگ است. تو باید باشی که نوبت من هم بشود که به من تکیه دهی و نفس راحت بکشی که میدانم این مدت نگذاشتم آب خوش از گلویت پایین برود از بس که گشاده رویی از دلم پر کشیده بود. حالا کم کم نوبت من میشود، نوبت من میشود که غمخوار تو باشم و تو باید به من اجازه دهی که همه این روزها را جبران کنم. باش و بدرخش برای من و برای دنیایی که با هم ساختیم و هر روز آذینش میکنیم.
