ویرگول
ورودثبت نام
وحید والی- Vahid Vali
وحید والی- Vahid Valiهرچی به ذهنم برسه مینویسم بیشتر از تو
وحید والی- Vahid Vali
وحید والی- Vahid Vali
خواندن ۲ دقیقه·۴ ماه پیش

چهل سال آزگار

این حجم کلافگی از کجا می آید را خودم جوابش را میدانم، کار من ساختن است و حالا که در این وضعیت نابسامان زندگی میکنیم و عدم قطعیت در همه حوزه های کسب و کاری موج میزند از عاقبت ریسک کردنم نگرانم. ترجیح میدهم همان کسب و کارهایی را که دارم اداره کنم و وارد حوزه دیگری در این شرایط مملکت نشوم. نمیدانم تا کی قرار است تماشاچی باشم. این تماشاچی بودن آزارم میدهد. همه اش انگار آتشی درونم است که هی زیر خاکستر دفنش میکنم. از عاقبت کار هراس دارم. باید صبر کنم. باید صبر کنم. باید صبر کنم.

گاهی اوقات چنان کلافه میشوم که میخواهم سرم را به دیوار بکوبم، خودم را با وارد جزییات شدن کارها سرگرم میکنم ولی این کار من نیست. من هرگز نمیتوانم میکرو منیجمنت کنم. بتوانم هم نمیخواهم.

از اعتماد کردن به آدمها ضربه های سختی خوردم، ولی این دلیل نمیشود که به آدمهای دیگر اعتماد نکنم. بالاخره آدم ناچار است برخی کارها را به دیگران بسپارد. این بار با وسواس و دقت بیشتری به آدمها اعتماد میکنم. چون میدانم همه بد هستند مگر اینکه عکسش ثابت شود. اگر قرار باشد همزمان چند کسب و کار را بگردانم چاره ای جز اعتماد کردن به آدمهای امن ندارم.

کلافگی و بی حوصلگی امانم را بریده است، گاهی حتی تحمل خودم را هم ندارم، آنقدر شرایط برایم پیچیده است که هرچه فکر میکنم باید به دنبال علاقه ای و یا سرگرمی غیر کاری بروم هم نمیتوانم. اصلا نمیدانم علاقه من به چه حوزه ای هست. نمیدانم ورزش را دوست دارم یا ندارم. نمیدانم چتربازی را دوست دارم یا ندارم. این سایه جنگ لعنتی هم خیلی وقتها ذهنم را قفل میکند.

من انگار توی این چهل سال هیچ کاری جز کار کردن را یاد نگرفته ام و انگار هیچ علاقه ای به هیچ چیزی هم ندارم. من محکومم به صبر و انتظار. محکومیتی که نمیدانم تا کی ادامه خواهد داشت.

راستش تنها چیزی که دلم را خوش نگه میدارد، تو هستی، فکر کردن به تو، از تو نوشتن، با تو خاطره بازی کردن. انگار این روزها فقط حوصله تو را دارم. دیگر هیچ.

کسب کار
۰
۰
وحید والی- Vahid Vali
وحید والی- Vahid Vali
هرچی به ذهنم برسه مینویسم بیشتر از تو
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید