از هیچ مینویسم، ازینکه دیگر هیچ چیزی در دنیا خوشحالم نمیکند، نسبت به همه چیز بی حس شده ام. تنها چیزی که ته قلبم را قلقلک میدهد حضور تو هست. وگرنه من با این دنیا زیاد کاری ندارم. هرچند که زمانه و زندگی تا میتوانند این روزها زخمم میزنند. ولی امان از درد بی حسی، گاهی نمیتوانی قدم از قدم برداری.
دوست دارم کنار یک ساحل باشم، با تو، به هیچ چیز و هیچ کس فکر نکنم. فقط شنا کنیم و از آفتاب لذت ببریم و دوباره روی تخت های لب ساحل دراز بکشیم.چقدر دلم میخواست میشد که این عیش برایم فراهم شود، از خود بی خود شویم و تا میتوانیم فحش بدهیم به زمین و زمان. تا میتوانیم فریاد بکشیم. فریادهایی از ته دل از آن فریادهایی که دلت را خنک میکنند و همه شان را سوار موج های دریا کنیم و از خودمون دورشان کنیم.
دوست داشتم سرم را روی زانویت میگذاشتم و نه به دلار دویست و خورده ای فکر میکردم و نه به گرانی ها و نه گرفتاری ها. دلم میخواست دست توی موهایت میکشیدم و شکن شکن زلفهایت را باز تر میکردم. دلم یک هوای دو نفره با بوی نم باران کنار همان دریا میخواهد. دلم میخواست این سفر که تمام میشد با هم به کلبه مان باز میگشتیم و باز در ساعت ها گم میشدیم و گذر زمان برایمان فقط لحظه ای بود.
دلم برای هوایت، برای نفس های گرمت و برای با هم بودنمان همیشه تنگ میشود، چه کنارم باشی چه فرسنگ ها دور باشی. یار جانی ام!مخمل قرمز و مشکی ام! سرم از درد میترکد، همه غمهای عالم در دلم سنگینی میکند، برایم چای بریز.
