پُرش کن

کمی از تو دلم گرفته، همیشه چیز خوب هست ولی گاهی حرفهایت مانند آتش تنم را میسوزاند، آتشی که خودت خاموشش میکنی، گاهی هم آنقدر عصبانی هستی که خودم باید دل خودم را آرام کنم. من فقط گفتم صدایت را برای من بالا نبر، و تو آنقدر خشمگین شدی همه تنم به لرزه افتاد، دلم اما نه! دلم به دلت گیر است، آنها راه خودشان را میروند. آنها هیچ وقت اجازه نمیدهند کدورتی بینمان بماند، خرجش گاهی یک معذرت خواهی است و گاهی هم باید بیشتر منتت را بکشم. من با ذوق همه این کارها رو میکنم، تو فقط خوب باش.

گاهی هم همه چیز را خیال میکنم، انگار که دعوایمان شده است و من باید دبت را به دست بیاورم. این رابطه که همه اش قربان صدقه هم رفتن نیست، دعوا خوش نمکش میکند.

گاهی که سراسر وجودم اشک میشود، اگر توانش باشد گوشه ای میروم که تو اشکم را نبینی، حال بدم را نبینی. ولی گاهی هم پیش خودت عنان همه وجودم را یک باره از دست میدهم و زار میزنم و از هرچه آذرده ام برایت میگویم. چقدر دلم برای اینکه دوباره سر روی شانه ات بگذارم و اشک بریزم تنگ شده است. تو نگاهم میکنی و با حرفهایت هی آرامترم میکنی، دمت گرم که حوصله من را در هر حالی داری. همیشه با تو همه چیز آرام تر است، فقط امان از زمان که هی تندتر به جلو فرار میکند. انگار یکی در پی اش میدود.

ما به هم عادت کرده ایم، عادتی که دیگر راه فراری از آن نداریم، نگذار این عادت، من را از یادت ببرد. ببین من همیشه اینجا کنار خاطرات تو نشسته ام. حتی اگر نباشی باز هم همینجایی وَرِ دلِ خودم. این ذوقی که با داشتنت دارم همیشه تازه است. تازه تر و پخته تر. دلم هم که میگیرد، در دلم با تو حرف میزنم، و تو جواب میدهی و من بیشتر از همیشه غرقه در عشقت میشوم. غرقه ای که عاشق این غرق شدن است. که تا ابد در وجود تو جاودان شود.

دلم گاهی میگیرد، از اینکه میبینم چقدر فشار و استرس را داری تحمل میکنی، میدانی که من هم دارم تحملشان میکنم، هیچ نگران نباش با همدیگر درستش میکنم. تو فقط اینجا باش یار جانی من.

دلم برای حضور گرمت تنگ شده است، که بنشینی، که برایم چای بریزی. که با هم زل بزنیم به منظره بیرون و چایمان را داغ داغ سر بکشیم. میدانم این دلتنگی را پایانی نیست، ولی همیشه در پی تو میدوم تا به تو برسم و شانه به شانه ات شوم و تو بگویی سایه هایمان را نگاه کن، سایه من بلندتر است. بخندی و من هم از خندیدن تو لبخند بروی لبم بیاید. چشم باز کنیم و ببینیم دم در کلبه مان هستیم. کلبه ای که فقط مال من و تو هست. دوباره هوس چای میکنم، چایی که باز هم تو برایم بریزی.

این است زندگی هرروزه من مخمل قرمز و مشکی ام! ذوق دیدن تو و با خاطرات تو زندگی کردن.

سجاده نشینی که مرید غم او شد

آوازه اش از خانه خمار برآمد

زاهد چو کرامات بت عارض او دید

از چله میان بسته به زنار برآمد

بر خاک چو من بی‌دل و دیوانه نشاندش

اندر نظر هر که پری وار برآمد

من مفلس از آن روز شدم کز حرم غیب

دیبای جمال تو به بازار برآمد