پاییز فصل عاشقی است که من و تو در انبوه برگهای زرد و نارنجی قدم بگذاریم و صدای خش خش برگها تا عمق جانمان نفوذ کند.من که رنگها را نمیبینم ولی تو میگویی که نارنجی و زرد و قرمر است و من تصورشان میکنم.پاییز می آید که یادمان باشد یک سال دیگر هم با هم گذراندیم. که یادت باشد بهارها و در قفایش پاییزها می آیند و من لحظه به لحظه خامتر تو میشوم.مگر میشود این همه زیبایی را دید و عاشق نشد.
فکر کنم پاییز بود که دلم را باختم، یا شاید هم دوست دارم که اینطور فکر کنم که در پاییز عاشق شدم. آخر عشقی به این زیبایی فقط در شاه فصلها میچسبد. پاییز فصل من و توست. همه اش مال ماست که چسب هم باشیم و زیر باران خیس شویم و در باران بدویم و دستهای هم را بگیریم و ذوق کنیم.
این پاییز را هم با هم و با خاطر هم میگذاریم، روی شن های ساحل دراز میکشیم و آب پاهایمان را قلقلک میدهد. هوا سرد شده است و چه پناهگاهی امن تر از آغوش تو در کلبه دوتایی مان.کلبه ای که گرمایش را از عشق من و تو میگیرد. چشمهایمان را به هیزم های درون شومینه میدوزیم، شعله هایی که هر کدام عرض اندام میکنند و نعره میکشند و به چشم برهم زدنی راهی دودکش میشوند و این سوختنی که ادامه دارد. مثل سوز عشق من و تو که از ازل تا ابد همراهمان خواهد بود.
بهره من از زندگی وجود و حضور تو در دلم بود، دلی که چراغانی شده است و شعله میکشد که فقط فریاد بر آورد که این دل خانه تو است قدم بگذار و به گرمای وجودت تپش هایش را بیشتر کن. بهره من از زندگی اگر فقط تو باشی هم مرا آنقدر قوی میکند که دست از کوشیدن بر ندارم و با تمام قوا حتی شده سینه خیز به سمت هدفهایم بخیزم. تو گرمای وجود منی، تو قوای محرکه ادامه دادن من هستی. من اگر قدرت را ندانم پس چه کنم. فقط همین را میدانم هرچه به من عشق میدهی من با دل و جانم جوابت را پس میدهم. جز این چیز دیگری بلد نیستم.
