یادم رفته از کی همسفر هم شدیم، انگار همیشه حتی در کودکی ام هم حضور داشتی، مراقبم بودی. مثل حالا که همیشه حمایتت را حس میکنم. از وقتی با هم همقدیم شدیم، از وقتی دیگر من و تویی وجود نداشت و هرچه بود یک روح بود که در دو بدن فریاد عاشقی اش را هوار میزد، من دوستت داشتم. دوست داشتنی که انگار گاهی در زمان متوقف میشود. هر وقت میرنجانمت، هر وقت میرنجانی ام، همه چیز به حال خود در زمان معلق میشود تا دوباره دل همدیگر را به دست بیاوریم. اصلا هر وقت دعوایمان هم میشود، میدانیم که زود همه چیز درست میشود و دوباره زمان جریان پیدا میکند و ما با عشقی افزونتر روی زمان جاری میشویم.
مخمل قرمز و مشکی من! هرچه زمان میدود، روز به روز، مهرم به تو بیشتر میشود. تصور اینکه نباشی حتی در وصال هم آزارم میدهد. نمیدانم این چه حسی هست که هنوز گاهی سراغم می آید، اصلا تصوری ازینکه نباشی دیگر ندارم. تو باید همیشه باشی و من هی بیشتر دوستت داشته باشم.
دیگر حیاتم و مماتم هم به تو بند شده است. میدانم راه سخت است، میدانم خیلی صبوری کردی، خیلی دندان روی جگر گذاشتی. من قدر همه اش را میدانم. با همه سختی ها هی جلو میرویم و هی میسازیم. اگر یکی مان خسته شد، همیشه آن یکی مان دستش را به سمتش دراز میکند و با لبخند به ادامه دادن راه دعوتش میکند.آخ که چه حظی دارد خاطرات مشترک با تو را مرور کردن.
زندگی رنجی هست که هیچوقت به مراد دل آدم راه نمی آید. ولی من و تو زندگی را به بند میکشیم و تا جایی که توان داریم با هم به جلو میتازیم. هرجا غول زندگی بزرگتر شد میدانیم که ما هم برای رویارویی با آنها بزرگتر شده ایم. هر زخمی در تنمان، در روحمان یادگاری از است با نبردهایی که با زندگی داشتیم و حالا آبدیده تر از همیشه نوبت پرواز ماست.
یارم! جان دلم! تا اینجا آمده ایم، باز هم به جلو میتازیم. من و تو!
من بی تو زندگانی خود را نمی‌پسندم
کاسایشی نباشد بی دوستان بقا را
حال نیازمندی در وصف می نیاید
آنگه که باز گردی گوییم ماجرا را
