با اینکه طی 15 سال گدشته هیچوقت روزی نداشتم که کامل تعطیل باشم ولی امروز به عنوان اولین روز رسمی سال هزار و چهارصد حس عجیبی داشت.
حس اینکه هممون توی این قرنی که شروع شده احتمالا میمیریم. و مهم چیزی هست که از خودمون به جا میزاریم. هنوز باور نمیکنم محمد ابولحسنی از بین ما رفته، شخصی که تاثیرش توی اکوسیستم استارتاپی کم نبود. چند بار دیدمش هربار با ذوق از کاراش تعریف میکرد، همیشه باور داشت میتونیم، تشویقمون میکرد. نمیشه منکر شد دیرین دیرین چه تاثیر خارق العاده ای توی رشد ساختن انیمیشن داشت. واقعا ازون کارا بود که میشه به قبل و بعدش تقسیم کرد ایرانمون رو.
میدیدم که چقدر توی بچه های گرافیست تاثیر داشت، چقدر توی خودباوریشون تاثیر داش، بخدا ما توی ایران خیلی استعداد داریم، مرحوم ابولحسنی دانش و تجربه هم داشت، ریخت به پای این کشور، روحش شاد باشه. یادش تا ابد برام من، برای اکوسیستم استارتاپی و برای همه اونایی که دیرین دیرین با ارزشی که خلق کرد به خودباوری رسیدن جاودان خواهد ماند.