زهر هجر بیشتر گلو را میسوزاند یا شهد شیرین وصل؟ به گمانم هر دو. اصلا اگر هجری نبود که وصل معنایی نداشت. قدر روزهای هجر را هم باید دانست که به وصال معنا میدهند.تا بوده همین بوده، عاشق در پی بوی زلف یار به باد صبا پناه میبرده است و معشوق با سرکشی و از سر لطف بوی زلفش را با باد صبا راهی کوی یار میکرده است. معشوق سوختن عاشق را میبیند و باز هم میسوزاند، اصلا هر چه بیشتر بسوزاند، دل عاشق بیشتر رام میشود. قاعده عشق است دیگر. هم وصل و هم هجر هر دو به غایت میسوزانند.
این دور مدام نوشیدن با یار تا ابد جاویدان است. عاشق از جان سیر میشود ولی از یار نه. جان که برای عاشق معنایی جز فدا کردنش در راه یار ندارد، اصلا این جان ناقابل هزار بار فدای یک نظرش. اصلا این جان بی ارزش هزاران بار فدای یک غمزه اش. جان چه باشد در پای ایوان بلند یار.
آخ که چه درمانی برای درد عشق؟ درد عشق علاجی ندارد. دردی که با وصل هم علاج نمیشود، این چه دردی است که وصل هم مرهمش نیست، که وصل درمان که نمیکند، درد عشق را فزونی هم میدهد. بلای عشق به جان هرکه بیفتد خرمنش را میسوزاند. سوختنی که آتشش روحت را با درد نوازش میدهد. دردی که با شوق میپذیری اش. آتشی که گُر میگیرد و تا عمق جانت را نیست و نابود میکند و تو ذوقش را میکنی. چه تعارض لذت بخشی.
مرهم عشق جر عشق نیست، عشقی که از وجود معشوق ریشه میگیرد و بر جان تو می افتد و عشقش را با عشق تو پیوند میدهد و دیگر هیچ "منی" در کار نیست. همه چیز به وحدت میرسد، همه چیز یکی میشود و در هم فنا میشود و آخرش چیزی نمیماند جز نام. نامی به بلندی نام فرهاد، به بلندای نام شیرین و به بلندای نام من و تو.
