قوی دلم در آسمان دلت پرواز میکند،همه چیز از آن بالا زیباست، زیباییش را به آبشاری تصویر میکنم که به دریاچه ای بزرگ از بین صخره ها به پایین میرسد، همه پرنده ها در آسمان دلت پر کشیده اند. از همه بزرگتر من هستم. اوج میگیرم. از این سو به آن سو میروم و حظ میکنم. دلت میتپد و دل من هم به هوایش میتپد.
تیری از غمزه سویم نشانه میگیری به هدف میخورد بالم میشکند، نمیتوانم پرواز کنم. با سرعت زیاد به زمین گرم دلت میخورد. تنم زخمی و وجودم نالان است. ولی مگر باز هم به جز تو و قلب تو پناهی دارم. هرچه زخم بخورم و درد بکشم باز هم آرامگاه من، دل توست و فضای جولانم آسمان دلت. آنقدر همینجا لانه میکنم و زخمهایم را لیس میزنم تا باز توان پرواز در دلت را به دست بیاورم.
هرچه هم کنی،تیغ هم که بر من بکشی باز هم رقص کنان زیر تیغت میروم.مرا بیمی از سر به باد دادن در راه تو نیست، راه عشق پر پیچ و خم است و سر هر خمی دیوی دیوانه وار منتظر است که وجودت را خرد کند. ولی من اگر در راه دوست داشتن تو قدم برداشتم نه بیمی از دیوهایش داشتم و نه از مشکلاتش. من دیوانه وار عاشق دیوهای سر راه هم هستم. عاشق که عقل ندارد. افسارش در دست دلش است و دل که هیچ نمیشناسد جز وصال دوست، جز وصال معشوق.
آری جان من! من سراپا گوش و چشمم برای تو، تو تا همیشه میتوانی سر روی شانه هایم بگذاری و به من تکیه کنی و من بی محابا هر روز بیشتر عاشقت میشوم. نازنین من بمان تا بمانم.
زیرِ شمشیرِ غمش رقص‌کُنان باید رفت
کـ‌آن که شد کشتهٔ او نیک سرانجام افتاد
هر دَمَش با منِ دل‌سوخته لطفی دگر است
این گدا بین که چه شایستهٔ انعام افتاد
صوفیان جمله حریفند و نظرباز ولی
زین میان حافظِ دل‌سوخته بدنام افتاد
