چهار ساعتی میشود که از نیمه شب گذشته است، خواب راه چشمانم را گم کرده است، یا من آنقدر غرق خیالات خودم هستم که دیگر خوابیدن برایم معنایی ندارد، فکرهای مزاحم و مراحمی که دائما در ذهنم نشخوار میشوند. راستش دیگر حتی حوصله این را ندارم که به کسی بگویم خوب نخوابیده ام، عادت هر شبم شده است،روز را با چرتی بین ساعت چهار تا شش در حالت نیمه خواب و نیمه بیدار شروع میکنم، به زور قهوه و دارو. دیگر نه داروها و نه قهوه مثل سابق هم اثر ندارند، بدنم به بی خوابی عادت کرده است. فقط هر روز فرسوده تر میشوم و خسته تر. فکر و ذکرم شده است کار و پیش رفتن آن هم در این شرایط سخت اقتصادی کشور. چه میشود کرد باید پیشش برد دیگر مگر چاره ای جز امید داشتن هم داریم.
بیشترین چیزی که آزارم میدهد شرایطی است که به من اجازه نمیدهد کسب و کارهای تازه ای را شروع کنم یا حتی به فکر گسترش همین ها که دارم باشم. همه اش منتظر یک اتفاقم، منتظرم تکلیف روشن شود. منتظرم به سرانجامی برسیم که حداقل نصفه نیمه ثباتی برقرار شود. ازین حالت همیشه آماده باش برای یک اتفاق خسته شده ام. کار من نشستن و گزارشش چک کردن و حفظ شرایط شده است. این کار من نیست من عاشق ساختن راههای جدیدم، عاشق خلق کردن هستم. حالا فقط باید به حفظ شرایط فعلی بسنده کنم و این موضوع خیلی آزارم میدهد. کلافه میشوم ولی عقل سلیم حکم میکند در این شرایط سنجیده رفتار کنم. آن کارهایی که من در سر دارم در این شرایط قمار است نه ریسک. چاره ای جز صبر و امید ندارم.
دوست دارم بند از خیالم باز شود، بتوانم پر بکشم و سبک بال کارهایی که دوست دارم را بیشتر انجام دهم. صد البته که همه کسب و کارهایم را دوست دارم. همه شان جلوی چشمانم خودم رشد کرده اند و من قد کشیدنشان را افتان و خیزان دیده ام. میخواهم آزمون و خطا کنم میخواهم در این چهل سالگی باز هم دست به خلق کردن بزنم حتی اگر نتیجه اش شکست باشد. شاید اگر ده سال پیش بود راحتتر خام میشدم، راحتتر قمار میکردم ولی امان از این چهل سالگی و اینقدر سبک و سنگین کردن.
تازه میفهمم اگر تجربه ای که در این سن داشتم را بیست سال پیش داشتم خیلی از اشتباهاتی که انجام دادم را انجام نمیدادم. مخصوصا دستگیری کردن از آدمهای ناتو را. حداقل همه اش با عینک خوشبینی به آدمها نگاه نمیکردم. گذشت دیگر. نه من بیست سال پیش را دوباره میبینم و نه دوباره چهل ساله میشوم. مثل برق و باد میگذرد و اگر عمرم کفاف دهد زودتر از آنکه بفهمم پیر میشوم. دوست دارم تا توان دارم دست به کارهای دیگری بزنم. فعلا با خودم کلنجار میروم تا نتیجه چه شود نمیدانم.
