محو سکوت خودم هستم، مدتهاست درباره خودم با کسی حرف نزده ام، گاه گداری بعضی از ترکش های این سکوت رنج آور به تو میخورد ولی چه کنم که گاهی اوقات کارهایی از من سر میزند که انگار از سر اراده خودم نبوده است. میرنجانمت، میبخشی ام، دلت را باز به دست می آورم. همیشه راهی پیدا میشود که دلهایمان نسبت به هم صاف شود.
ولی این سکوت مرگ کلافه ام کرده است، آنقدر حرف دارم و گوش شنوا ندارم که حس میکنم اصلا حرفی برای گفتن ندارم. هر چه میشود در خودم جا میدهم، نم پس نمیدهم. چه کنم علاجش انگار سکوت بیشتر است. هرچه میگذرد با تنهایی خودم ایاغتر میشوم. ساعتها در خودم فرو میروم و فکر میکنم، همه زندگی ام از جلوی چشمانم بارها و بارها گذر میکند. راههایی که اشتباه رفتم، کارهای درستی که کردم. برآیند همه شان شده است منِ فعلی. از خودم راضی نیستم. حس میکنم ترمزهای زیادی سر راهم قرار گرفتند و آنچه باید میشدم هنوز نشدم. به آینده امید دارم. ولی بخاطر کارهای نکرده زیاد خودم را سرزنش میکنم.
کم پیش می آید از ته دل خوشحال باشم، من در زندگی به جز کار کردن کار دیگری یاد نگرفته ام، هرچه یادم می آید داشتم کار میکردم، حتی بلد نیستم از زندگی لذت ببرم. حتی نمیدانم خوشگذرانی یعنی چه. آن شادی درونی که آدمها با معاشرت و خوشگذرانی به آن میرسند را من از تنهایی خودم میگیرم. ولی کافی نیست. باید دست به کاری بزنم.باید یاد بگیرم چطور میتوان خوش گذراند. زندگی همه اش جلسات پشت سر هم و رسیدگی به کارهای روزانه نیست.
زندگی برای من همیشه رنج بوده است، اگر یاد میگرفتم چطور از دل این رنجها برای خودم تفریح و خوشگذرانی بسازم شاید اینقدر از روزهای تعطیل متنفر نبودم. حتی استرس روزهای تعطیل نیامده را هم دارم. آخر هفته هم همیشه برایم عذاب است، ازینکه نمیدانم باید چه کنم. دیوانه میشوم. با خودم خلوت میکنم ولی باز هم مگر زمان میگذرد. زمان گیر میکند، من هم در آن گیر میکنم. وقتهایی که کاری برای انجام دادن ندارم برایم عذاب است. عذاب...
