هیچ شرابی دردهایم را کم نکرد، هیچ شرابی سرم را خوش نکرد، هیچ شرابی عقلم را زاِئل نکرد. شرابی که از دست تو نوشیدم اما فرق میکرد، به آنی دل و دینم از دست رفت، شیفته و بنده توام کرد. مخمور جام عشق توام کرد. حالا از آن اولین شراب تو سالها میگذرد و من همچنان مست وجودت هستم و هربار که شرابی تازه ام از شهد وجودت میدهی، دیوانه ترم میکنی و من به این فکر میکنم که چقدر دنیای عاقلی دنیای زایدی بوده است و این عالم مستی و عاشقی را هیچ جایگزینی نیست.
من میخواهم همیشه مست وجود تو باشم، همیشه مرا از شهد وجودت سیراب کنی و من هر روز بیخود تر از پیش عشقت را فریاد بزنم، نام باشد یا ننگ، هرچه میخواهد باشد، عشق تو وجودم را یکصدا میکند. یکسو میکند و من روز به روز به یکی شدنی با تو میرسم که کمتر آدمی بچه ای شانس آن را داشته است.
نفس تو گرم است، گرمای نفست از راه دور هم دلم را گرم میکند، هُرم وجودت را چه همینجا کنارم باشی چه فرسنگ ها دور باشی، روی تنم حس میکنم. من دیگر همیشه تو را همراه خودم دارم. دیگر چه باک که دور باشی یا نزدیک. تو دیگر جزیی از وجود من شده ای. من دیگر جزیی از وجود تو شده ام. وجودی که دیگر یکی است.
ما دیگر برای هم به هر آتشی میزنیم، چه باکی از سوختن داریم که سوختن در راه یار عین سعادت است. و چه سعادتمندی است آنکه در راه رضای یار به فنا برسد. فنایی که عین بقا است، فنایی که جاویدانت میکند و روحت را پرواز میدهد و چون پرنده ای به روی دوش یار می نشاند.
ذره به ذره این راهی که طی شد تا من و تو را به این از حد فنا برای یکدیگر برساند، دشوار بود. دشواری هایی که گاهی با خنده تحمل کردنش راحت تر میشد. همه مسیر ناهموار بود. در کنار هم سختی ها کشیدیم، در کنار هم جنگیدیم. و حالا این راه همچنان ادامه دارد، تا چه شود نمیدانم ولی خوب میدانم هرچه باشد من و تو، به جان تو، با هم یکی تر میشویم.
از تو دل برنکنم تا دل و جانم باشد
می‌برم جورِ تو تا وسع و توانم باشد
چون مرا عشق تو از هر چه جهان باز استد
چه غم از سرزنش هر که جهانم باشد؟
هر کسی را ز لبت، خشک‌تمنایی هست
من خود این بخت ندارم که زبانم باشد
جان برافشانم اگر سعدیِ خویشم خوانی
سر این دارم اگر طالع آنم باشد
