دل است دیگر گاهی هم میگیرد، دل من این روزها بیشتر روزها گرفته است. هرچند در کسب و کار دارم بهتر پیش میروم ولی حال دلم خوب نمیشود. آخر منی که هویتم را از کار میگیرم چرا باید با پیشرفت کارم حالم خوب نشود. احساس میکنم چیزی فراتر از کار و کاسبی در دلم رخنه کرده است که بی امان مرا مورد هجوم بیرحمانه خودش قرار میدهد. خیال هایی توی سرم می آید که انگار خیلی وقت بوده که در دلم نشسته بوده ولی به آنها توجه نمیکردم. خیال دنیایی که همه اش کار نیست. همه اینها بدون تو هست ها. خیال تو که همیشه مرا مورد لطفش قرار میدهد و به دنیای دیگری پروازم میدهد. دنیایی که دیگر قرار نیست این همه کار کنم، کلبه ای که حیاطش جنگل است و برکه ای زلال که ماهیها عاشقانه در آن روزگار میگذرانند و چای آتشی که همیشه به راه است.
این خیالات جز تو، همه این چهل سال گذشته را پیش چشمم می آورند، از این چهل سال در مجموع راضی هستم. هر کاری را به وقتش انجام دادم، دست یاری به سمتم دراز شد، دست یاری به سمتشان دراز کردم و وقتی که لازم بود هم دستشان را برای همیشه رها کردم و سپردمشان به روزگار تا آنچه لایقش هستند را به دست آورند.
چهل سال آزگار که هر روزش خاطره ای بود، عین همه روزها یادم مانده است، از کارگری کردن، از سختی کشیدن، از درد نخوابیدن. همه اش یادم است. و بعد هم که کمی خودم را جمع کردم و مسیر دیگری در پیش گرفتم. باز هم یادم هست. از آدمهایی که همراه شدند و ماندند و از آنهایی که فقط زخمشان به جا ماند. گذشت دیگر.
این سرازیری عمر را باید عاقلانه تر طی کنم، باید بیشتر زندگی کنم. باید بیشتر سفر بروم. میخواهم دنیا را بیشتر ببینم.میخواهم بیشتر دست آدمها را بگیرم. میخواهم محبت را از خودم دریغ نکنم. این لاک تنهایی باید بشکند باید آدمهای جدید ببینم. باید بیشتر به جنبه های غیر کاری این زندگی برسم. باید زندگی کنم. میتوانم یا نه نمیدانم. این اولین باری نیست که این تصمیم را میگیرم. هر بار نتوانستم. ولی شاید این دفعه بشود.
