
کمترش کردم، به دو پاکت و نیم هم رسیده بود، روزی پنجاه نخ سیگار، دیدم واقعا زیاد شده است، تصمیم گرفتم کلا نکشم. چند روزی هم به دو سه نخ رسیده بود ولی باز روند صعودی گرفت حالا به ده نخ رسیده است. باز هم بهتر از پنجاه نخ است. خودم میدانم باید بدنم را سالمتر نگه دارم برای روزهایی که می آید، برای روزهایی که تو قرار است مانند شمع جهان افروز بدرخشی و من غرق تماشایت شوم، برای روزهایی که قرار است باز هم به کلبه مان برویم و در دریاچه کنارش قایق سواری کنیم. میدانم باید بدنم سالمتر از این باشد. باز هم سعی میکنم کمترش کنم. ولی لامصب یک حس آرامبخشی به من میدهد که انگار نمیتوانم رهایش کنم. عادت شده است. هر پکی که به آن میزنی مثل این است که غمهای روزگار رو به داخل میکشی، تصفیه شان میکنی و به بیرون میدهی. غمها سرجایشان میمانند ولی به گمانم تحمل دردشان کمتر میشود. نمیدانم شاید هم همه اش خیال خام است برای اینکه دلیلی پیدا کنم که سیگار پشت سیگار بکشم.
تو هم باید بمانی برای روزهایی که می آیند، برای روزهایی که باید از امروز بیشتر در زندگی ام بدرخشی و شعله بکشی و درون و برون را از آتش عشقت بسوزانی. دلم غنج میرود، برای روزهایی که می آیند و من خام تو میشوم و همان میشود که تو میخواهی، همان میشود که ما میخواهیم.
این پیوندی که بین من و تو جاری است را تا الان که هیچ چیزی نتوانسته است از هم بگسلد، قهرهایمان، دعواهایمان، دلخوری هایت هم همیشه شیرین بوده، آشتی کردن هایت شیرین تر. حتی وقتهایی که از من خرده به دل میگیری و بازگو نمیکنی، مدت ها در دلت میماند و به یک باره مانند کوه آتشفشانی همه شان را بیرون میریزی و من فقط میگویم که معذرت میخواهم و برایت توضیح میدهم که برداشتت اشتباه بوده و تو دوباره همان میشوی که همیشه میخواهم. من هم گاهی شده از دستت برنجم، ولی همانموقع میگویم، من در ارتباط با تو همیشه رُک بوده ام، گاهی شاید گزنده حرف بزنم ولی دیگر تو هم میدانی چیزی در دلم نیست فقط میخواهم سو تفاهم ها برطرف شود.
خلاصه اش اینکه بمان و بدرخش و درخشان تر شو، روزهای من و تو در راهند.