زمانه ای که دارد بر ما میگذرد همه مان را خونین جگر کرده است، اداره کردن یک زندگی معمولی هم سخت شده است. یادم می آید سال نود و شش که سهامدار یک صرافی در میدان فردوسی بودم، دلار حدود سه هزار و ششصد تا سه هزار و هفتصد بود. هر روز صبح چند بسته دلار ده هزار تایی از بانک میگرفتم مثلا دلاری سه هزار و ششصد تومان، ده تومان روی آن میکشیدم میشد سه هزار و ششصد و ده تومن و به مشتری میفروختم، ازین ده تومن اختلاف خرید و فروش، دو تومنش سهم واسط بود، دو تومنش را برای مالیات کنار میگذاشتم، دو تومن برای هزینه های جاری و بین سه تا چهار تا تک تومنی هم سود میشد. چرخ کار میچرخید. دلار اگر ده تومان گران میشد میگفتند دلار امروز خیلی گران شده است. بهرحال مدتی روی این قیمت ها میماند. با الان نمیشود مقایسه اش کرد، الان چند بخرم که چند بفروشم که فردا نخواهد باز یک پولی روی فروشم بگذارم و همانی که فروخته ام را بخرم. یعنی عملا سود که نمیکنم، درجا هم نمیزنم بلکه دارم ضرر میکنم. یعنی اگر چیزی نفروشم جلوترم. این هم شده است کار کردن ما، و ماجراهای این روزها و دلاری که نرخش چند دقیقه هم اعتبار ندارد.
ماجرای صرافی های رمز ارز هم دارد به جاهای باریک میرسد، با این اوضاع چندان به آینده اش خوشبین نیستم تصورم بر این است که فضای رانت و رانت خواری در این حوزه هم زیاد تر بشود. و فاتحه کسب و کارهای مستقل خوانده شود. هرچند میدانم بالاخره هر چیزی وقتی برایش تقاضا باشد یک جوری معامله اش انجام میشود اگر در فضای شفاف نشد میرود سمت زیر زمینی شدن، چون به هر حال با تکنولوژی و پول آینده که نمیشود جنگید. آخرش آن کسی که مجبور است سلاحش را هر چقدر هم که قوی باشد، زمین بیندازد مخالفان آن هستند.
وقتی مسولان امر اقتصاد را درک نکنند و خودشان را علامه دهر بدانند نتیجه اش میشود این. درد دارد وطنی که برای سرپا نگه داشتنش خون ها داده است و زن و مردش همیشه پای کار کشور بوده اند. و چند جنگ را از سر گذرانده اند و حتی شهادت رهبرشان را هم در میدان دیده اند، اینطور گرفتار دید. ما مردم همیشه پای کار کشور بوده ایم، من سرم را هم برای عزت و آبروی این کشور میدهم. ولی ظاهرا فقط من و امثال من باید پای کار باشیم نه مسولان امر.
خیلی حرف ها توی دلم است که بنویسم از این اقتصاد ولی گاهی چاره ای جز سکوت نیست.
